روايت مىكند كه اين آيه در بارهء عمار و ابن مسعود و سالم بردهء آزاده شدهء ابو حذيفه نازل گشته است . از عكرمه روايت شده كه فقط در حق عمار نازل شده ، و از « مقاتل » روايت شده كه مقصود از كسى كه سراسر شب دست بدعا برداشته عمار است و صهيب و ابن مسعود و ابوذر ( 1 ) . بيشتر آنچه آلوسى ذكر كرده از « در المنثور » گرفته است ( 2 ) .
آيهء دوم
« كسانى را كه روز و شام پروردگارشان را مىخوانند و رضايش را مىجويند مران ، هيچ از حسابشان بر عهدهء تو نيست » ( 3 ) .
ابن ماجه در تفسير اين آيهء شريفه روايتى آورده كه ميگويد : دربارهء عمار و صهيب و بلال و خباب نازل شده است ( 4 )
آيهء سوم
« . . . جز كسى كه مجبور مىشود و در آنحال دلش با ايمان مطمئن و مستحكم باشد » ( 5 ) .
گروهى از حافظان قرآن گفتهاند كه اين آيهء كريمه در حق عمار نازل شده است . ابو عمر در « استيعاب » مينويسد : اين حقيقى است كه همهء مفسران بر آن اتفاق يافتهاند . قرطبى مينويسد : بگفتهء مفسران اين آيه دربارهء عمار
هامش
( 1 ) . 23 / 247 .
( 2 ) . 5 / 323 .
( 3 ) انعام 52 .
( 4 ) رجوع كنيد به : تفسير طبرى 7 / 127 و 128 - تفسير قرطبى 16 / 432 - تفسير بيضاوى 1 / 380 - تفسير زمخشرى 1 / 453 - تفسير رازى 4 / 50 - تفسير ابن كثير 2 / 134 - تفسير ابن جزى 2 / 10 - الدر المنثور 3 / 14 - تفسير خازن 2 / 18 - تفسير شربينى 1 / 404 - تفسير شوكانى 2 / 115 .
( 5 ) نحل 106 .