ايشان خلافى رخ ميداد در اين موضوع استناد ميكردند تجويز كننده گان بكتاب و سنّت و مانعون تمسكّ ميجستند بگفته عمر و نهى او از آن چنانچه نفى مىكند نسخ را به تمام صراحت قول خليفه ( انا انهى عنهما ) من نهى از آن ميكنم و آن صريح و روشن چيزيستكه گذشت از امير المؤمنين عليه السلام و عبد الله بن عباس از نسبت دادن نهى را بعمر فقط و به زودى ميآيد از ابن عباس قول او كه آيه متعه محكم است يعنى نسخ شده و در ص 18 گذشت از حكم : كه آن نسخ نشده است و به همين استناد كرده هر كسى كه از صحابه و پيروان آن را جايز و مباح دانسته است و از ايشانست ياد شده گان زير :
1 - عمران بن حصين ، حديثش گذشت در صفحه 7 و 8 و 21
2 - جابر بن عبد الله ، حديثش در ص 17 ، 19 ، 21 و 25 گذشت
3 - عبد الله بن مسعود ، ميايد حديث قرائت او . « فما استمتعتم به منهّن الى اجل » پس آنچه را بهره مند شده و كامياب به آن شديد از زنان تا مدتى ، و ابن حزم در « المحلَّى » و زرقانى در شرح موطاء او را از كسانى محسوب داشته كه بر اباحه آن استوار و ثابت بوده .
و حفاظ از او نقل كردهاند كه گفت : ما با رسول خدا صلَّى اللَّه عليه و آله جهاد ميكرديم و نبود براى ما زنانى پس گفتيم اى رسول خدا آيا ما خود را اخته و خواجه نكنيم ، پس ما را از اين نهى كرد و اجازه داد بما كه ازدواج كنيم به لباسى تا مدت سپس فرمود :
* ( « لا تُحَرِّمُوا طَيِّباتِ ما أَحَلَّ الله لَكُمْ » ) * حرام نكنيد چيزهاى پاك و لذّت
الغدير ( فارسي ) — صفحة 46
مساهمون: جمعي از مترجمين
ص٤٦