اين عبد الله بن مسعود است كه رسول خدا صلَّى اللَّه عليه و آله او را ملقب به ابو عبد الرحمن نمود پيش از آنكه فرزندى براى او توليد شود . ( 1 )
و اين محمد بن طلحه است كه رسول خدا صلَّى اللَّه عليه و آله او را كنيه ابو القاسم داد و او طفل شيرخوار بود و اين برادر انس بن مالك در جلوى چشمان او بود كه پيامبر خدا صلَّى اللَّه عليه و آله او را مكنّى بابى عمير نمود او كودكى بود كه هنوز بالغ نشده بود و اين خود انس است كه پيامبر صلَّى اللَّه عليه و آله او را كنيه ابو حمزه داد و حال آنكه حمزه اى براى او نبود و اين همسران پيامبر بودند كه همگى جز عايشه كنيه داشتند پس پيامبر صلَّى اللَّه عليه و آله او را كنيه ام عبد الله داد و حال آنكه غير از يكى از آنها فرزندى نداشتند . ( 2 )
97 حد زدن خليفه پسرش را بعد از حد
از عبد الله بن عمر روايت شده كه گفت : برادرم عبد الرحمن
هامش
( 1 ) مستدرك ج 3 ص 313 .
( 2 ) رجوع كن به دو صحيح بخارى و مسلم و سنن بيهقى ج 9 ص 310 و مصابيح السنه ج 2 ص 149 و زاد المعاد ج 1 ص 261 و استيعاب و اسد الغابه و اصابه را .