اين را گرفته و بر آن اعتماد است نزد علماء حنفى ما .
و اعتماد بر قول باينكه حرام شراب مستكننده است و آنچه پيش از مست شدن باشد حلال است محقيقين آن را رد كردهاند چنانچه مصنّف رحمه الله تعالى ( يعنى نسائى ) هم آن را رد كرده است .
و در تفسير طبرى ج 2 ص 104 از قتاده روايت شده : كه حرمت شراب در آيه سوره مائده آمده چه قليلش و چه كثيرش آنچه مستى آورد يا مستى نياورد ، و عبد بن حميد آن را نقل كرده چنانچه در ( الدّر المنثور ) ج 2 ص 316 موجود است .
ابو حنيفه ( 1 ) نقل كرده باسنادش از رسول خدا صلَّى الله عليه و آله قول آنحضرت را ، شراب حرام شده براى خودش قليل آن و كثير آن اندك و زياد آن و مستكننده از هر مشروبى .
م - و خطيب آن را در تاريخ بغداد ج 3 ص 190 روايت كرده از ابن عباس و لفظ آن اينست : « حرمت الخمر بعينها قليلها و كثيرها و المسكر من كل شراب » شراب خودش ذاتا حرام است كم آن و زياد آن و مست كننده از هر مشروبى ( حرام است ) .
و عمر البتّه حلال كرد شراب را وقتى كه پخته شود و دو سومش 3 / 2 برود و چون وارد شام شد به او شكايت كردند بيمارى وباء زمين را تا آنكه گفتند : آيا براى تو رواست كه قرار دهى براى خودت از اين شراب چيزى كه مستى نياورد ، گفت : بلى ، آن را به پزيد و طبخ كنيد تا آنكه دو سومش 3 / 2 برود و يك سومش 3 / 1 بماند پس امر كرد عمر ايشانرا كه از آن بنوشند و نوشت بفرماندارانش اينكه
هامش
( 1 ) جامع مسانيد ابى حنيفه ج 2 ص 183 .