بيرونم آوردى ، خدايا از گمراه كردن و گمراه شدن ، ذليل كردن و ذليل شدن ، ستم كردن و ستم ديدن ، نادان نگاهداشتن و نادان ماندن به تو پناه مىبرم كه همسايه ات عزيز و سپاست بزرگ و اسمت گرامى است و خدائى جز تو نيست .
4 - در بين راه درود و تحيت فراوان بر رسول خدا بفرستد ، بلكه در اوقات فراغت كارش اين باشد .
5 - در بين راه مساجد و آثار منسوبهء به آن حضرت را جستجو كند و با زيارت و تبرك به نماز در آنها احيائشان نمايد .
6 - هنگامى كه به مدينه نزديك شد و آثار و علامتش را مشاهده كرد ، خضوع و خشوع را آغاز كند و به گوارا بودن اين عمل و برآورده شدن آرزوهايش بشارتش دهد ، و اگر روى حيوانى سوار است آن را به علامت بشارت وصول به مدينه به حركت آورد ، مانعى ندارد هنگام رؤيت اين محل شريف پياده شود چنان كه برخى چنين مىكردهاند ، زيرا كاروان عبد القيس هنگامى كه رسول خدا را ديدند از مركوبهايشان پائين آمدند و رسول خدا نيز ، از آن جلوگيرى نفرمود و بديهى است كه تعظيم آن حضرت بعد از وفات همانند آن در حال حياتش هست .
ابو سليمان داود مالكى ، در انتصار گفته است : اين عمل براى مردانى كه مىتوانند ، مؤكدتر است و به خاطر تواضع براى خدا و احترام به پيامبر اسلام ، مستحب است .
قاضى عياض در « الشفاء » آورده است كه : ابو الفضل جوهرى ( 1 ) هنگامى كه به عنوان زيارت وارد مدينه مىشد و به خانههاى آن نزديك گرديد ، پياده شد و در حال گريه مىخواند : « هنگامى كه ديديم نشانهء كسى را كه وانگذاشت براى ما دل و عقلى براى شناسائى ظواهر ، از مركوبها به خاطر احترام به كسى كه
هامش
( 1 ) او عبد اللَّه بن حكيم رندى اندلسى است كه از علماء حديث و قرائت و عربيت است ، و داراى اشعارى عالى نيز مىباشد .