فارس معرفى مىكند . و از تعاليم اين شيعيان غالى ، بدعتهاى : عصمت امامان ، تحريف قرآن ، بدعتهاى مربوط به حجت منتظر ، و عقيده به الوهيت برخى از ائمه ، و كفرهاى آشكار ديگر را مىشمارد .
او اماميه را به دو فرقه تقسيم كرده : معتدل قريب به زيديه ، و غاليان قريب به باطنيه ، و مىگويد : آنها كسانى هستند كه پاره اى از تعاليم كفر آميز خود را از پيوند با عقائد ديگر گرفتهاند مانند : عقيده به تحريف قرآن ، و كتمان برخى از آيات ، و از همه عجيبتر ، به گمان آنها سوره اى در قرآن مخصوص به اهل بيت است كه براى همديگر نقل مىكنند به طورى كه يك نفر جهانگرد سنّى ، يك بار براى ما نقل كرد كه : او از يكى از خطباى شيعه در يكى از شهرهاى ايران شنيده بود كه آن سوره را روز جمعه بر منبر خوانده است و برخى از مبلغين مسيحى اين سخن را از آنها نقل كردهاند . اينها را اماميهء اثنى عشريه گويند و با درجات مختلف لقب جعفرى دارند .
و يكى از بدعتهاى اماميه را ، بدعت بابيه و سپس بهائيه دانسته است و گفته كه اينان عقيده به الوهيت بهاء و نسخ دين اسلام به وسيلهء او ، و در نتيجهء آن بطلان همهء مذاهب اسلامى را قائلاند .
با وجود اين سخنان فتنه انگيز ، و كينه جويانه ، او خود را پس از سيد جمال الدين افغانى تنها تلاشگر در راه وحدت ملتها و اصلاح مىداند و سپس سخنان خرافى خود و كلمات كوبنده اش را گسترش مىدهد .
هر فرد محققى را مىرسد كه پاسخ بسيارى از بافتههاى مجهول او را در بحثهاى گذشتهء همين جلد كتاب ما پيدا كند تا بداند چنين جهانگرد سنّى كه صاحب المنار از خطيب ايران خبر داده هنوز از مادر نزاده است . و نيز آن خطيبى كه آن سورهء مجعول را در روزهاى جمعه بالاى منبر با صداى بلند مىخوانده هنوز پا به دنيا ننهاده است .
و هيچ شيعه اى براى اين سورهء خيالى أرجى قائل نيست و كسى آن را از كتاب
الغدير ( فارسي ) — صفحة 97
مساهمون: جمعي از مترجمين
ص٩٧