بخش سوم : پرتوى از روايات امام مهدى عليه السلام
كلام آن حضرت در بارهء توحيد و رد غلوّ
« إن اللَّه تعالى هو الذي خلق الأجسام وقسّم الارزاق ، لأنه ليس بجسمٍ ولا حالّ في جسم ، ليس كمثله شيء وهو السميع العليم ، وأما الأئمة عليهم السلام فإنهم يسألون اللَّه تعالى فيخلق ويسألونه فيرزق إيجاباً لمسألتهم وإعظاماً لحقهم » ؛
خداوند متعال كسى است كه اجسام را آفريد و روزىها را تقسيم كرد ، زيرا او جسم نيست و در جسمى حلول نكرده است .
چيزى او را نماند و او شنواى دانا است . اما ائمه : آنان هستند كه از خدا مىخواهند و خداوند متعال در اجابت خواستهء آنان ، و بزرگداشت ايشان ، مىآفريند و روزى مىدهد « 1 » .
در بيان علت خلقت و فرستادن پيامبران و تعيين اوصيا
اى كه خدايت رحمت كناد ، بدان كه خداوند متعال مخلوق خود را از سر بيهودگى نيافريده و آنان را به پوچى رها ننموده است ، بلكه با قدرتش آنان را آفريده و به آنان ، قدرت بينايى ، شنوايى ، قلب و خرد عنايت كرده است . سپس پيامبران : را براى بشارت دادن و بيم دادن فرستاد تا خلايق را به طاعت خداوند فرمان داده و از نافرمانى او بازشان دارند و آنچه را كه از امر آفريننده و دينشان نمىدانند به آنان بياموزند . و بر آنان كتاب فروفرستاده و
هامش
( 1 ) . غيبت طوسى / 178 ، احتجاج طبرسى 2 / 471 ، إثبات الهداة 3 / 757 .