ديدار با مؤمنان در زمان غيبت كبرى
روش حضرت امام زمان عليه السلام در غيبت كبرى ايجاب مىكند كه ديدارهاى آن حضرت در اين برهه از زمان به اين تعداد محدود از اولياى مخلص در هر زمان منحصر نباشد . بلكه شرافت ديدار با آن حضرت افرادى غير از اين اوليا و اصحاب خالص را نيز شامل گردد حتى اگر اين ديدارها به صورت مستمر و دائمى نباشد . روايات خاصى كه دلالت بر مشاهدهء آن حضرت در زمان غيبت كبرى مىنمايد بسيار است و تعداد اين روايات از حد تواتر بيشتر است ، به گونهاى كه وقتى به اين روايات مراجعه كرده آنها را جمع آورى مىنماييم در مىيابيم كه فىالجمله نمىتوان احتمال دروغ و يا خطا در مضمون اين رواياترا داد « 1 » .
ميرزاى نورى صد مورد از اين روايات را در كتاب النجم الثاقب ذكر نموده و در كتابهاى ديگر چنين رواياتى بسيار بيشتر از اين تعداد ذكر شدهاست ، به اضافهء اينكه يقيناً ديدارهاى ديگرى هم با حضرت امام زمان عليه السلام از طرف مؤمنان به انجام رسيده كه در هيچ كتابى نوشته نشده و در هيچ منبعى نقل نگرديده است اما از طريق افراد راستگو و درست كردار خبرش به ما مىرسد و مىدانيم كه حضرت مهدى - / عجّل اللَّه فرجه - / در سرتاسر عالم و در
هامش
( 1 ) . ر . ك تاريخ الغيبة الصغرى / 640 به بعد ، تاريخ الغيبةالكبرى / 107 سيد صدر در اين دو كتاب مسأله ديدار با حضرت امام زمان عليه السلام در زمان غيبت كبرى را مورد بررسى قرار داده و عدم تعارض اين مسأله ، با دستورى كه حضرت مهدى - / عجّل اللَّه فرجه - / در توقيعى كه براى شيخ سمرى فرستاده و در آن امر به تكذيب كسانى كه در زمان غيبت كبرى مدعى مشاهده و ديدار آن حضرت شوند فرموده را بيان نموده است ، ميرزاى نورى در باب هفتم از كتاب النجم الثاقب ، علامهء مجلسى در بحارالانوار و دانشمندان بسيار ديگرى نيز اين مسأله را به بحث و بررسى گذاشته و جواز ديدار با حضرت امام زمان - / عجّل اللَّه فرجه - / در زمان غيبت كبرى را اثبات نمودهاند .