هر نسلى با تعدادى از مؤمنين ارتباط برقرار مىنمايد و آنها به شدت از بازگو كردن و نقل چنين خبرى پرهيز نموده و اين سرّ را تا ابد در سينه خودنگاه مىدارند . بدين ترتيب مىتوان گفت كه ملاقاتها و ديدارهاى روايت نشده و ناگفتهء امام زمان عليه السلام با مؤمنين بسيار بيشتر از ديدارها و ملاقاتهاى نقل شده در كتب مىباشد .
اين ديدارها علاوه بر نتايجى كه ذكر كرديم دربر دارندهء ثمرات مهمى نيز بوده است كه حول محور رسوخ دادن ايمان به وجود آن حضرت در دل مردم و بر طرف كردن شبهاتى كه در برابر اين ايمان بروز مىكرد دور مىزد و در مسير زمينه سازى براى ظهور آن حضرت ، راه را براى مؤمنان هموار مىنمود .
به خصوص كه بيشتر اين ملاقاتها با انجام كارهايى از سوى آن حضرت همراه بود كه به صورت عادى و طبيعى از كسى جز امام معصوم عليه السلام ساخته نيست ؛ مانند روشنگرىهاى دقيق علمى يا كرامات و معجزاتى كه مجال هرگونه شك و شبهه در بارهء هويت آن حضرت را از ميان برمى داشت . در بيشتر اوقات خود آن حضرت به انجام اين ملاقاتها مبادرت مىورزيدند و حتى كسى كه به سعادت ديدار آن حضرت نايل مىآمد انتظار چنين چيزى را نداشت . البته اين افتخار به سادگى نصيب كسى نمىگردد بلكه پس از مدتى طولانى يك شخص مؤمن ، صادقانه و خالصانه ديدار آن حضرت را از خداوند متعال خواسته و براى دستيابى به اين مقصود به انجام كارهاى نيك دست مىزند ، حاصل مىشود .
ديگر ويژگى اين ملاقاتها اين بود كه عادتاً به ميزان لازم براى رفع نياز شخص مورد ملاقات و حصول نتيجهء مورد نظر امام عليه السلام انجام مىگرفت و غالباً براى رعايت اصول استتار ، مؤمنى كه به شرافت ديدار آن حضرت نايل
أعلام الهداية ( پيشوايان هدايت ) ( فارسى ) — صفحة 243
مساهمون: منذر حكيم
ص٢٤٣