7 . غيبت و صلاح كار امام و مؤمنان
اين علت كه در روايات به آن اشاره شده ، علتى مجمل است كه متضمن بيان يكى از وجوه حكمت الهى در امر به غيبت آن حضرت مىباشد به اين عنوان كه كه صلاح كار آن حضرت و مؤمنان در غيبت آن جناب است ؛ شايد معنى اين امر اين است كه در سايهء اوضاع سخت و متضاد با اهداف نهضت مهدوى ، غيبت بهترين شيوهء ممكن براى قيام حضرت مهدى - / عجّل اللَّه فرجه - / به مأموريتهاى امامت مىباشد . هم چنان كه در نكتهء ششم نيز به آن اشاره نموديم . شايد هم معنى اينكه صلاح شيعيان و كسانى كه به وجود آن حضرت ايمان دارند در غيبت او است به اين باشد كه آنان به واسطهء قرار گرفتن در شرايط غيبت امام ، آفاق جديدى از تكامل و آمادگى در ميان صفوف و نسلهاى پى در پى خود را فتح خواهند نمود ؛ - / كه در نكتهء چهارم هم به آن اشاره كرديم - / تا نسلى پاى به عرصهء وجود بگذارد كه بتواند از نظر كمى و كيفى قابليت استجابت مقتضيات قيام بزرگ مهدوى را پيدا كند . شايد هم مراد از صلاح امت حفظ جان آنان از نابودى در اثر قيامِ قبل از موعد و قبل از فراهم آمدن حركت مطلوب اسلامى يا در اثر ناتوانى آنان از يارى امام به صورت مطلوب در هنگام قيامِ بدون غيبت باشد ، كه نمونهء چنين موضعگيرى از جانب امت ، در قيام حضرت امام حسين عليه السلام و پيش از آن ، در خلافت برادر و پدر بزرگوارش ، امام حسن و حضرت اميرالمؤمنين عليهما السلام به وضوح ديده شدهاست .