منزل مىنمودند ودر نتيجة ، روزهشان را مىگرفتند ولى اكنون همين مسافت را در
مدت خيلى كم با ماشين ، طي نموده وچندين ساعته ، به مقصد خود مىرسند آيا
تكليف آنان در بين راه ، تمام است يا قصر ؟ .
ج - با وضع فعلى هم در بين راه بايد نماز را شكسته وروزه را افطار
نمايند .
س 73 - شخصي به قصد مسافرت به هشت فرسخ ويا بيشتر ، حركت
مىكند از حد ترخص كه خارج شد نماز را شكسته مىخواند وحدود سه فرسخ كه
مىرود از قصد خود بر مىگردد ومراجعت به وطن مىكند وهنوز وقت ، باقي است
آيا بايد دوباره نمازش را ( تماما ) بخواند يا نه وبر فرض اگر تكليف أو ساقط شده
باشد پس با آن مطلب - كه مىفرمائيد شخص مسافر نبايد در بين مسافت ، از قصد
خود برگردد - چگونه جمع مىشود ؟ .
ج - نمازى را كه قبل از برگشتن از قصد ، شكسته خوانده صحيح است
واعاده ، لازم ندارد واين كه نوشته شده كه بايد در بين مسافت ، از قصد برنگردد
مقصود اين است كه در صورتي مىتواند نمازش را شكسته بخواند كه از قصد مسافت ،
برنگشته باشد وبعد از برگشتن از قصد مسافت ، ديگر نمىتواند شكسته بخواند .
س 74 - بنده در شهرستان كرج سكونت دارم ومحل كارم ، بين راه كرج
وتهران است ومىدانم كه از كرج تا تهران نمازم قصر است ولى از كارخانه كه
مىروم تهران آيا شكسته بخوانم يا تمام واز كرج كه مستقيم به تهران از پهلوى
كارخانه مىروم نمازم قصر است يا تمام ؟ .
ج - اگر از كارخانه تا تهران چهار فرسخ باشد كه رفت وآمد شما هشت
فرسخ بشود ودر تهران هم قصد اقامه ده روز نداشته باشيد ، مسافر هستيد ونماز ،
شكسته است واگر از كرج به قصد تهران سفر كنيد هر چند از مقابل كارخانه
بگذريد . باز هم نماز شكسته است وروزه را بايد افطار كنيد .
س 75 - مسافري به مقصد سه فرسخى سفر مىكند ولى از أول ، قصد دارد
كه در أثناء راه به جاده فرعى كه يك فرسخ است به جهت كارى برود واز همان راه
به جاده اصلى برگردد وسفر خود را ادامه دهد ، نماز اين مسافر ، حكمش چيست ؟ .