مىشود مجوز افطار نيست مگر اين كه خوف ضرر داشته باشد .
روزه بر مريض واجب نيست س 85 - شخصي هميشه مبتلا به مرضى است كه نمىتواند از خوردن
وآشاميدن ، خوددارى نمايد لذا روزه گرفتن در ماه مبارك رمضان براي أو مشكل
است وسبب زيادى مرضش مىشود حال اگر مختصرى در روز ، اكل وشرب كند
وبعد امساك نمايد ونيت روزه كند روزهاش صحيح است يا نه ؟ ودر صورتي كه
صحيح نباشد ثواب روزهدار را دارد يا نه ؟ .
ج - در فرض مذكور ، روزه أو صحيح نيست واگر مرض أو تا ماه رمضان
ديگر ادامه پيدا كند قضا نيز بر أو واجب نيست وبايد براي هر روز يك مد طعام
به فقير بدهد واميد است كم خوردن أو خالى از ثواب نباشد .
س 86 - بر اثر بيمارى ونقاهت ، سحرى نخوردم وگفتم امروز را
نمىتوانم روزه بگيرم اتفاقا در روز حالم بهتر شد وروزه گرفتم ، آيا روزهام صحيح
است يا نه ؟
ج - احتياطا قضاى آن روز را نيز بجا آوريد .
س 87 - مريضى كه به بيمارى آپانديس مبتلا است وبايد در وقت معين ،
عمل شود ودكتر اظهار مىدارد در صورتي كه روزه بگيرد ، دو ماه عمل ، به تأخير
مىافتد در اين حال بايد روزه بگيرد يا نه ؟ .
ج - در فرض مسأله ، اگر روزه ، ضررى جز تأخير عمل نداشته باشد مجوز
افطار ندارد . بلى جايز است قبلا عمل نمايد ، به نحوى كه در ماه مبارك رمضان از
جهت عمل ، نتواند روزه بگيرد .
هر گاه روزه گرفتن مشقت يا ضرر داشته باشد
س 88 - شخصي كه ضعيف البنية مىباشد ونمىتواند موقعى كه ماه
رمضان مصادف با أيام تابستان وبهار است كه روزها طولانى است روزه بگيرد ،
ولى در أيام زمستان وپائيز كه روزها كوتاه است مىتواند روزه بگيرد ، آيا واجب
است در أيامي كه مىتواند روزه بگيرد قضاء روزه را بجا آورد ؟ ودر صورت وجوب
قضا در أيام پائيز يا زمستان آيا براي تأخير قضاء روزه كفاره هم بايد بدهد يا خير ؟ .