مىكند ، و همانانند كه خداوند متعال به واسطهء وجودشان زمين را از بلعيدن اهلش جلوگيرى مىنمايد « 1 » .
4 . و از عبد اللّه بن عبّاس روايت شده است كه گفت : بر پيامبر اكرم صلّى اللّه عليه و إله داخل شدم در حالىكه حسن بر دوش پيامبر و حسين بر روى زانوى آن حضرت نشسته ، آن حضرت آن دو را مىبوسيد و مىگفت :
« اللهم و ال من والاهما و عاد من عاداهما ؛
خداوندا ، هركس اين دو را دوست مىدارد دوست بدار و هركس اين دو را دشمن مىدارد دشمن بدار . سپس فرمود :
اى ابن عبّاس ، گويا من اين فرزند خود امام حسين را مىبينم كه محاسنش از خونش خضاب شده است . وى مردم را مىخواند اما كسى ندايش را اجابت نمىكند و از مردم طلب يارى مىكند اما كسى به يارى او نمىشتابد .
به آن حضرت عرضه داشتم : اى رسول خدا ، چه كسى اين كار را مىكند ؟
پيامبر اكرم فرمودند :
بدترين افراد امت من ، آنان را چه مىشود ؟ خداوند آنان را به شفاعت من نايل نگرداند .
سپس پيامبر اكرم فرمودند :
اى ابن عبّاس ، هركس اين فرزند مرا در حالى زيارت كند كه به حق او معرفت پيدا كرده است ، براى او ثواب هزار حجّ و هزار عمره نوشته مىشود . بدانكه هركس او را زيارت كند گويا مرا زيارت كرده و هركس مرا زيارت كند گويا خداوند متعال را زيارت كرده است ، و حق كسى كه خداوند متعال را زيارت كند بر خدا اين است كه او را به آتش خود عذاب نكند ، بدان كه دعا در زير قبّه و بارگاه او مورد اجابت واقع شده ، شفا در تربت او قرار گرفته و ائمّه از فرزندان او مىباشند .
هامش
( 1 ) . كمال الدّين 1 / 258 .