البته روشن است كه اين ويژگى ، اختصاص به حضرت رضا عليه السّلام ندارد ، بلكه امامان معصوم عليهم السّلام همين روش را در پيش گرفته بودند تا تبعيض نژادى و قومى را از جامعه بزدايند و آن را به اين جهت توجه دهند كه همهء انسانها در يك سطح بوده و تنها مراتب تقوا و پرهيزگارى و اعمال صالح است كه آنان را مقام و الا و شايستگى و برترى مىبخشد .
دانش امام رضا عليه السّلام
احاطهء امام رضا عليه السّلام بر گونههاى علوم و معارف ، از ويژگىهاى برجستهء آن حضرت بود ، بهگونهاى كه مورخان و راويان ، يكصدا حضرت را در احكام دين ، فلسفه ، طب و ديگر دانشهاى آن روز ، سرآمد روزگار مىدانستند .
« عبد السلام هروى » كه ملازم و همراه امام رضا عليه السّلام بود دربارهء فراوانى و گستردگى دانش آن حضرت مىگويد : عالمتر از على بن موسى الرضا عليه السّلام نديدم و هر عالمى كه او را مىديد همانند من [ به بىنظير بودن حضرتش ] اقرار مىكرد . [ روزى ] مأمون مجلسى آراست و به درخواست او شمارى از عالمان ديگر اديان و فقيهان شريعت و متكلمان در آن مجلس شركت كردند او ( امام رضا عليه السّلام ) همگان را مغلوب كرد و در نتيجه ، همهء آنان به فضل و برترى [ دانش ] او و ناتوانى خويش زبان به اقرار گشودند .
[ او مىگويد : ] از او شنيدم كه مىگفت : در « روضه » ( حرم پيامبر صلّى اللّه عليه و آله ) مىنشستم و شهر مدينه آكنده از عالمان بود ، اما هرگاه يكى از آنان در مسألهاى دچار مشكل [ و سرگشتگى ] مىشد ، همگان مرا حريف آن دانسته ، مسأله را نزد من مىفرستادند و من پاسخ آن را مىدادم .
دانش سرشار و كامل حضرت رضا عليه السّلام ، او را سرآمد روزگار خود كرده بود و در سراسر گسترهء اسلامى تنها مرجعى بود كه فقيهان و عالمان در هر