دشمن بدارد ، چرا كه او فرمانى واجب از واجبات الهى را ترك كرده است .
[ حال از شما مىپرسم كه ] كدامين فضيلت و شرافت بر اين جايگاه [ كه خداوند اهلبيت پيامبر صلّى اللّه عليه و إله را از آن بهرهمند فرموده ] مقدم و برتر است ؟
چون خداوند آيهء « قربى » را بر پيامبر صلّى اللّه عليه و إله فروفرستاد ، حضرتش ميان ياران خود برخاسته ، حمد و ثناى الهى گفت و فرمود : « اى مردم ، خداوند ، شما را به [ تن دادن به ] فريضهاى امر فرموده است . آيا اين فريضه را [ با تمام اجزاى آن ] انجام مىدهيد ؟
كسى پاسخ پيامبر صلّى اللّه عليه و إله را نداد .
روز ديگر پيامبر صلّى اللّه عليه و إله در جمع ياران حاضر شد و گفته روز قبل را تكرار فرمود كه اينبار نيز پاسخى نشنيد . سومين روز [ و براى سومين بار ] به ميان آنان رفت و فرمود : اى مردم ، آن فرمان واجب الهى [ دادن ] طلا و نقره ، خوردنى و آشاميدنى نيست .
حاضران گفتند : بنابراين [ آن را ] بر ما عرضه كن و پيامبر صلّى اللّه عليه و إله آيهء قربى را براى آنان تلاوت فرمود . حاضران گفتند : اگر [ فرمان خدا ] اين است [ باكى نيست آن را ] مىپذيريم » . [ اما اى مردم ، بدانيد كه ] بيشتر آنان اين فرمان و فريضهء الهى را وانهاده ، به پيمان و عهد خود وفا نكردند .
آنگاه امام رضا عليه السّلام فرمود : پدرم حديثى نقل كرد كه او از جدم و او از پدرانش و آنان از حضرت حسين بن على عليه السّلام آن را روايت كردند كه فرمود :
« مهاجران و انصار نزد پيامبر اكرم صلّى اللّه عليه و إله گرد آمدند و به حضرتش گفتند : اى رسول خدا ، هيئتهايى كه به ديدار تو مىآيند و نيز مخارج زندگىات بر دوش تو سنگينى مىكند . اموال و خون ( جان ) ما در اختيار توست هرگونه كه بخواهى در آن فرمان بران كه تو را [ در اين كار ] نيكوكار و [ شايستهء ] پاداش
أعلام الهداية ( پيشوايان هدايت ) ( فارسى ) — صفحة 302
مساهمون: منذر حكيم
ص٣٠٢