اى عمر ، بنشين . به فرمان خدا وصيت كردم و او فرمان داد كه از او فرمانبردارى شود و [ اگر ] به امر ( خواستهء ) خودم وصيت كرده و وصى برگزيدهام ، پس [ پيروى از ] امر من فرمانبردارى از خداست و هركس مرا نافرمانى كند خدا را نافرمانى كرده است و هركس نافرمانى جانشين مىكند ، نافرمانى مرا كرده است و هركس فرمان وصى مرا به گوش گيرد از من فرمان برده است و هركس گوش به فرمان من بسپارد ، از خدا فرمان برده است .
سپس پيامبر صلّى اللّه عليه و آله خشمگينانه رو به حاضران كرد و فرمود :
اى مردم ، وصيت مرا بشنويد . هر كس به من ايمان آورده ، نبوت مرا تصديق كرده و مرا پيامبر خدا مىداند [ بشنود و آگاه باشد كه ] او را به ولايت [ و امامت ] على بن ابى طالب عليه السّلام و فرمانبردارى و تصديق او سفارش مىكنم ، زيرا ولايت او ، ولايت من است و ولايت من ، ولايت پروردگار من است . من رسالت خود را ابلاغ كردم ، پس حاضران ، غايبان را آگاه كنند كه على بن ابى طالب ، پرچم و نشانهء هدايت است .
هر كس از پرچم و نشانه دور شود گمراه گردد ، هر كس از آن پيشى گيرد به دوزخ در افتد ، هر كس از اين نشانه عقب مانده ، به راست رود هلاك شود و چون رو به سوى چپ نهد ، گمراه گردد و « و توفيق من جز به [ يارى ] خدا نيست » « 1 » آيا شنيديد ؟
حاضران گفتند : آرى » .
2 . از امام كاظم عليه السّلام روايت شد ، كه فرمود :
هنگامى كه رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله وصيت خود را به على عليه السّلام نمود ، به او فرمود : براى اين [ مسؤوليت ] پاسخى فراهم كن تا چون در محضر خداوند عرش قرار گرفتى در نمانى ، چرا كه در آن روز دربارهء حلال و حرام ، محكم و متشابه كتاب خدا آنگونه كه نازل شد ، دربارهء آنچه تو را بدان سفارش كردم و نيز در مورد احكامى چون امر به معروف و نهى از منكر و پرهيز از آن با تو محاجّه و از تو بازخواست مىكنم .
هامش
( 1 ) . هود / 88 .