بديشان رسد [ خدا را ] به ياد آورند و به ناگاه بينا شوند « 1 » .
اى جابر ، آنچه خداوند به تو داده است اگرچه كم باشد ، در چشم خود آن را زياد بياور تا اينكه شكر خداوند را بسيار بهجاى آورى ، و امّا هرچه در طاعت خدا انجام مىدهى ، اگرچه زياد باشد در چشم خود آن را كم جلوه بده تا اينكه نفس خود را حقير و پست بدارى و همواره از خداوند طلب عفو و بخشش نمايى .
هرگاه شرّى در نفس تو حاضر شد آن را به حضور علم دفع نما و هرگاه در نفس تو علمى حاصل شد ، آن را با عمل خالص بپروران و در عمل خالص خود با شدّت بيدارى از غفلتهاى بزرگ بپرهيز ، شدّت بيدارى را نيز با ترس صادقانه از خدا به دستآور . از شيفتگى به زينت دنيا كه مخفيانه در دل جاى مىكند برحذر باش و با راهنمايى عقل خود را از خطر هواى نفس بازدار . هنگامى كه هواى نفس بر تو غلبه نمود ، با راهنمايى علم خود را نگاه دار و توقف كن و براى روز جزا اعمال خالصانه بفرست .
با خوددارى از حرص در ساحت قناعت داخل شو و با قناعت ورزيدن صفت حرص را از خود دور كن ، با كوتاه كردن اميد و آرزوها شيرينى زهد را به خود بچشان و با خنكاى يأس از دنيا اسباب طمع را از خود قطع نما .
با خودشناسى راه عجب و خودبينى را بر خود ببند و با واگذار كردن كار به خداوند راحتى نفس خود را فراهم نما ، راحتى بدن خود را به راحتى دل طلب كن و راحتى دل را به كم كردن خطا و لغزش .
با بسيارى ياد خدا در خلوت براى خود رقّت قلب به ارمغان بياور و نور قلب خود را به اندوه مداوم زياد كن .
هامش
( 1 ) . اعراف / 201 .