رويارويى فاطمهء زهرا عليها السّلام با مخالفان ، از دو ويژگى برخوردار بود كه امام على عليه السّلام نمىتوانست آنها را خود ، بهجاى همسرش انجام دهد .
نخست : اينكه فاطمهء زهرا عليها السّلام با شرايط ويژهء مصيبت اندوهبار خود در رحلت پدر بزرگوارش رسول خدا صلّى اللّه عليه و إله و سلم و جايگاهش نسبت به پدر خويش ، در شوراندن عواطف و احساسات مردم و ايجاد ارتباط جاذبهء روحى مسلمانان با پدر ارجمندش صلوات اللّه عليه و ياد روزگار درخشان آن حضرت ، توان بيشترى از امام على عليه السّلام داشت و مىتوانست احساسات مردمى را متوجّه مسائل اهل بيت سازد .
دوم : تا زمانىكه فاطمهء زهرا عليها السّلام به عنوان يك زن وارد عرصهء نزاع و كشمكش مىشد ، هرگونه نقشى را كه در اين راستا ايفا كرده بود ، اين نزاع ، هرگز جنبهء جنگ مسلّحانهاى كه فرمانده و رهبرى بطلبد ، به خود نمىگرفت .
از سويى تا زمانىكه هارون نبوّت ( امام على عليه السّلام ) در خانه به صلحى موقّت كه خود اعلان كرده بود تا مردم پيرامونش گرد آيند ، پايبند بود و مراقبتى كه از اوضاع داشت تا هرگاه خواست در آن دخالت كند و در صورت قيام ، آن را رهبرى نمايد و گرنه در آرام ساختن فتنه و آشوب بكوشد ، فاطمهء زهرا عليها السّلام نيز با مقاومتى كه از خود نشان مىداد يا قيام و شورشى همگانى بر ضد خليفه سامان مىداد و يا از محدودهء نزاع و كشمكش معمولى بيرون نمىرفت و بنابراين ، كار را به آشوب و تفرقه و پراكندگى نمىكشاند .
از اينرو ، امام ( صلوات اللّه عليه ) قصد داشت فريادش را از زبان زهرا عليها السّلام به گوش مردم برساند و خود ، از صحنهء كارزار دور بماند و در انتظار استفاده از لحظهء مناسب و فرصتى كه حاكى از موقعيتشناسى وى بود ، بسر ببرد و نيز خواست بهوسيلهء رويارويى زهرا عليها السّلام براى همهء پيروان قرآن بر بطلان خلافت
أعلام الهداية ( پيشوايان هدايت ) ( فارسى ) — صفحة 216
مساهمون: منذر حكيم
ص٢١٦