با كاركيا ناصر كيا حاصل گرديد و باعث شد تا گوكه و كيسم به كاركيا امير كيا برسد و ديلمان براى سيد احمد كيا باقى بماند . علاء الدين هنگام بازگشت در رشت بيمار شد و وقتى كه به فومن رسيد درگذشت و پسرش اميره دباج جانشين او شد .
اميره دباج فومنى
كينه و عداوت سيد احمد كيا نسبت به برادرش ابدا آرام نشد و عليه او سپاهى تهيه ديد ، ولى در پانزده شعبان 845 هجرى ( 1442 ) شكست خورد و به لمسر و بعد هم به قزوين فرار كرد . از آنجا خود را به هرات به دربار شاهرخ رساند و دريافت كه به حاكم سلطانيه دستور داده شده است تا از او حمايت نمايد . به كمك سپاهيان ميرزا محمد بايسنقر و خداوند محمد ملحد كه به او وعدهء ديلمان را داده بود از راه طارم به سوى اين منطقه پيش رفت ، و به علت نامساعد بودن وضع زندگى ناچار شد باستثناى عدهء كمى كه به كمك آنها قلعهء لمسر و ناحيهء رودبار لمسر را به تصرف درآورد بقيهء تركها را بازگشت دهد . در ربيع الاول 846 هجرى ( 1442 ) پاى ديوار قلعهء لمسر مغلوب گرديد و به كيسم و بالاخره به رشت گريخت ، و در آنجا مورد پذيرائى قرار گرفت ولى اميره محمد با مرگ اميره علاء الدين نقشهاى در مورد فومن داشت و مايل بود با سيد ناصر كيا كه تكيه - گاهى مىخواست سازش نمايد ، سيد احمد كيا و يارانش را خلع سلاح كرد و او را تا هنگام مرگ ( 28 رجب 853 ) در رشت در زندان نگهداشت .
حاكم گيلان به شاهرخ باج مىداد و شاهرخ در 850 هجرى ( 47 - 1446 ) مولانا جمال الاسلام سمنانى را به عنوان قدردانى از كاركيا ناصر كيا به سبب تامين آذوقهء سپاهيانش كه بر ضد احمد مغول مىجنگيدند به گيلان فرستاد زيرا اين شخص سعى داشت به دستور سلطان محمد قلعهء سلطانيه را مسخر كند .
جهانشاه ميرزا ناحيهء طالقان را به كاركيا ناصر سپرد .