رودخانههاى مزبور در فصول خشك رودخانههائى كم عمق و كم آب هستند و در بهار به سيلابهائى تند و خروشان تبديل مىشوند .
آقاولر ( ييلاق خانها )
كرگانرود آق اولر نام دارد . ج . ب . فريزر در اين باره مىنويسد : « ييلاق بالا خان در گوشهاى از كوهستان واقع شده و به صورت درهء دايره مانندى است كه به استثناى شمال شرقى آن ، بقيه با شيبى ملايم و موجى شكل پائين مىآيد و سرزمين وسيع و مناسبى براى كشاورزى به وجود مىآورد . اين منطقه از مزارع بارور گندم پوشيده شده و در آن زمينهاى زير كشت و آيشى و تقسيماتى كه براى قلمستان در نظر گرفته شده است و درختهائى كه با هم به چشم مىخورد ، رنگهاى زيبا و هم آهنگى را جلوهگر مىسازند ؛ و تعداد زيادى جويبار نيز كه از كوهستانها جريان پيدا مىكنند به تنوع اين منظره كمك مىنمايند . در شمال شرقى ، در پاى ارتفاعات شيب دار و جنگلى رودخانه كرگانرود راهى به وجود مىآورد « 1 » .
فريزر جادهء كرگانرود به آق اولر را با وضع دلپذيرى وصف مىكند . به عقيدهء او قلههاى صعب العبور را با مهارت هموار كرده و معابر خطرناك آن را كندهاند و تمام نقاط آن براى حيوانات باركش قابل استفاده مىباشد . غالبا براى جلوگيرى از خرابى جاده آن را در جاهائى كه به پرتگاه مىرسد مستحكم كردهاند . در ميان محلات مربوط و باطلاقى هم جادهء باريكى كشيده شده است . به نظر مىرسد كه اين جاده بايد مبدأ جادهء بزرگ
هامش
( 1 ) - در قسمت شرقى آق اولر دهكدههاى ماريان ( مريان تلفظ مىشود . م ) و دران ( در اين قسمت دهكدهء رزان وجود دارد ) و در قسمت شمالى آن ناوان و كبود مهر ( بالاى كبود مهر محلى است به نام آتشكده كه معبد زردشتيها بوده و آثارش ديده مىشود . م ) و در قسمت غربى دزگاه و ويل و تخته پارو قرار دارد . در مقابل آق اولر در حاشيهء جادهء ماريان ، منطقهاى است به نام آتش هيرAtas - llirكه در آن تودههاى خاك روى هم انباشته شده است و در اين محل مقابر ما قبل تاريخى كشف كردهاند .