تخطي إلى المحتوى الرئيسي

المقنع في الغيبة ( امامت و غيبت از ديدگاه علم كلام ) ( فارسى ) — صفحة 18

مساهمون:

ص١٨
« مقنع » را بعنوان مدرك آنها ذكر نفرموده است . اهتمام اين بزرگان و اعتبارى كه براى ذكر مقاطع مهم و قسمتهاى قابل توجّه كتاب « مقنع » در تأليفات خود قائل بوده‌اند ، دلالت روشنى بر اذعان و اعتراف آنان به پيشگامى سيد مرتضى در اين راه ، و اهميت فرمايشات او در اين مباحث دارد .

زمان و سبب تأليف كتاب :

سيد مرتضى ( قدّس سرّه ) در ابتداى اين كتاب فرمود : « در مجلس وزير سيد - كه خدا عمرش را به عزّت زياد گرداند و بدخواهان و دشمنانش را خوار نمايد - كلامى دربارهء غيبت امام زمان عليه السّلام پيش آمد . . . اين امر مرا بر آن داشت كه سخنى مختصر آورم . . . » پس از چند سطر چنين نوشت : « من آنچه در اين محضر گرامى - كه خدايش مستدام بدارد - از پيشى گرفتن بر معانى بديع و . . . ديده‌ام » . دربارهء اينكه مراد از اين « وزير سيد » كيست و كدامين محضر ، مورد نظر مرحوم سيد مرتضى بوده است در كتاب شريف « الذريعه » آمده است : « . . . استاد ما شيخ نورى فرمود : سيد مرتضى اين مقدمه را خطاب به وزير مغربى عصر خويش نوشته است » . مرحوم علامه شيخ « آقا بزرگ طهرانى » سپس ادامه مىدهد : « و آن وزير مغربى ، شخصى بنام ابو الحسن على بن الحسين بن على بن هارون بن عبد العزيز أراجنى بوده است ، چنان كه از كتاب رجال نجاشى در ضمن