11 - سقراطيس زاهد [ 469 - 399 پ م ]
11 ، 1 - حكيم الهى « 1 » سقراط از شاگردان فيثاغورس بود ، و از ساير علوم به علم خداشناسى و دين و آخرت اقتصار « 2 » نمود ، و دور ساخت خود را از لذتهاى دنيا و ترك كرد آنها را ، و مخالفت اهل يونان نمود در طريق عبادت ايشان به دليل و حجت با ايشان سخنان گفت . پس ايشان مردمان را برو برانگيختند « 3 » ، و پادشاه خود را بر آن داشتند كه او را بكشد . پادشاه به جهت استخلاص خود از شر ايشان سقراط را به زهر كشت .
11 ، 2 - و سقراط را وصايا و نصايح شريفه و آداب حسنه و حكمتهاى ستوده « 4 » هست ، و مذهب او در صفات حق تعالى نزديك است به مذهب فيثاغورس و انباذقلس ، و او را در باب روز بازگشت سخنهاست « 5 » كه ظاهر آنها ضعيف است ، و خدا مىداند سر او و رموزات آن را .
11 ، 3 - معنى سقراطيس چنگ زده به عدل است ، و او پسر سفرونسقس بود ، مولد و منشأ او اثينه بود ، و از اولاد سه پسر گذاشت .
11 ، 4 - و چون حكيم را بنا بر رسوم و عادات ايشان كه جارى بود در
هامش
( 1 ) - اساس وس : « الهى » ندارد .
( 2 ) - اساس ، س ، ت : اختصار .
( 3 ) - اساس و س : برو انگيختند .
( 4 ) - د : مشهوره .
( 5 ) - د : رايهاست .