اولى است و شش در فقه رضوى مذكور است و بعد از يك روز
( و نهى رسول الله صلَّى الله عليه و آله عن الوصال فى الصّيام و كان يواصل فقيل له فى ذلك فقال صلَّى الله عليه و آله انّي لست كاحدكم انّي اظلّ عند ربّى فيطعمنى و يسقينى )
( 1 ) بطرق متكثرة منقول است كه حضرت سيد المرسلين صلى الله عليه و آله نهى فرمودند ديگران را از صوم وصال و خود وصال مىكردند پس وجه اين را از آن حضرت پرسيدند حضرت فرمودند كه من مثل شما نيستم يعنى شما مثل من نيستيد و اين قلب از روى تواضع بود پس حضرت فرمودند من كه به نزد پروردگار خود مىروم و در روايات [ أظ ] بيت واقع شده است يعنى شب نزد پروردگار خود مىباشم و او مرا طعام و آب مىدهد و شما محتاج غذائيد و بعضى از علما گفتهاند كه غذاى بهشت از جهة حضرت صلى الله عليه و آله مىآورند و اظهر آن است كه من به اعتبار ربطى كه دارم به جناب اقدس او محتاج به غذا نيستم و خوردن از جهت اين بود كه مبادا نسبت الوهيت به آن حضرت دهند و با وجود اين مقدار لبس جمعى غالى شدند .
و در موثق كالصحيح منقول است كه حسين گفت به حضرت امام جعفر صلوات الله عليه عرض نمودم كه وصال جايز است حضرت فرمودند كه حضرت سيد المرسلين صلى الله عليه و آله فرمودند كه روزه وصال نيست و روزه صمت نيست كه از صبح تا شام سخن نگويد و آزاد كردن پيش از مالك شدن نيست و ظاهرش حرمت است زيرا كه هر چه مشروع نيست حرام و تشريع است .
( و قال الصّادق صلوات الله عليه الوصال الَّذى نهى عنه هو ان ) *