همان روز متعين است از جهة صوم و نيت صوم كرده است و آن زيادتى لغو است .
و در فقه رضوى حضرت امام رضا صلوات الله عليه چهل نوع را مىفرمايد در يوم الشك فرمودند كه نيت مىكند روزه شعبان را و ضرر ندارد او را چنان كه اگر كسى در بلاد كفر باشد و ماه رمضان را فراموش كرده باشد و ماه رمضان را به گمان شعبان يا رجب روزه دارد و بعد از آن كه خلاص شود ظاهر شود كه ماه رمضان بوده است كه گرفته است از رمضانش مجزى است زيرا كه فرض بر آن روز معين واقع شده است و آن را گرفته است و حديث ابان نيز در اين معنى خواهد آمد و اين نوع سخن از قبيل بحث الزامى است نه قياس است و نه مصادره و از اين جهة است كه در رمضان قصد رمضان در كار نيست چون نيت مميز است و تميز در صورتى مىبايد كه ما به الاشتراكى داشته باشد و همين علت را در نذر معين اكثر جارى ساختهاند بخلاف نذر مطلق و قضا كه ما به الاشتراك دارد خصوصا وقتى كه دو صوم در ذمه اش باشد مثل قضاء رمضان و نذر مطلق .
و روزه وصال حرامست كه شب را در نيت داخل كند كلا او بعضا چنان كه خواهد آمد ، و روزه خاموشى حرامست چنان كه در بنى اسرائيل بود كه سخن نمىگفتند و مىخوردند و مىآشاميدند اما اگر روزه مشروع باشد و در روزه زبان خود را از بديها بلكه از مباحات نيز حفظ نمايد از اعظم طاعات است و روزه نذر معصيت حرامست ، خواه نذر كند معصيت را مانند شراب و زنا و ترك نماز و صله رحم را و خواه شرط نذر باشد مثل آن كه اگر شراب بخورم به شكرانه آن چند روز روزه بگيرم و اگر نماز نكنم به شكرانه روزه بگيرم يا اگر
لوامع صاحبقرانى ( شرح الفقيه ) ( فارسي ) — صفحة 177
مساهمون: محمد تقي المجلسي ( الأول )
ص١٧٧