به مفهوم دلالت مىكند بر وجوب در حضر اگر چه منطوق آن مقدار هست كه احتياج به مفهوم نيست .
( « و روى ابو بصير عن ابى عبد الله صلوات الله عليه انّه قال انّ الله تعالى لينادي كلّ ليلة جمعة من فوق عرشه من اوّل اللَّيل إلى اخره الا عبد مؤمن يدعونى لآخرته و دنياه قبل طلوع الفجر فاجيبه الا عبد مؤمن يتوب إليّ من ذنوبه قبل طلوع الفجر فاتوب عليه الا عبد مؤمن قد قتّرت عليه رزقه يسالنى الزّيادة فى رزقه قبل طلوع الفجر فازيده و اوسّع عليه الا عبد مؤمن سقيم يسالنى ان اشفيه قبل طلوع الفجر فاعافيه إلا عبد مؤمن محبوس مغموم يسالنى ان اطلقه من حبسه فاخلَّى سربه الا عبد مؤمن مظلوم يسالنى ان آخذ له بظلامته قبل طلوع الفجر فأنتصر له [ و اخذ له ] بظلامته قال فما يزال ينادى بهذا حتّى يطلع الفجر » )
و بسند موثق از ابو بصير منقولست كه حضرت امام جعفر صادق صلوات الله عليه فرمودند كه خداوند بزرگوار متعالى بحسب ذات و صفات ندا مىكند در هر شب جمعه از بالاى عرش صورى به آن كه ملكى كه در آنجاست ندا مىكند ، و نداى ملكى كه به گفته الهى ندا كند بمنزله نداى الهى است يا از فوق عرش عظمت و جلا ندا مىكند يعنى با آن كه غنى بالذات است و به هيچ وجه محتاج به عبادت بندگان نيست ايشان را به اين مبالغه به خود مىخواند كه به ايشان جود كند چنان كه در اخبار متواتره وارد شده است و اين ندا از اول شبست تا به آخر شب در شب جمعه و در باقى شبها از ثلث آخر شب است تا صبح و در ماه رمضان تمام شبها ، و يا آن كه كنايه است از استحباب بيدارى شب جمعه و شبهاى ماه رمضان و ثلث آخر از همه شبها چون حق سبحانه و تعالى امر فرموده است بندگان را به بيدارى در اين اوقات گويا كه فرياد مىكند و ايشان را