ركعت اول نماز تست و اول نماز را آخر نماز مكن يعنى به آن كه الحمد و سوره بخوانى چنان كه به تصريح خواهد آمد يا آن كه با سنّى نماز كند حمد و سوره را بخواند چنان كه ظاهر صحيحه ابن وهب و موثق طلحه است و اگر در اين صورت قرائت را در اين دو ركعت نتواند كرد سنّت است كه در دو ركعت آخر خود الحمد را بخواند چنان كه در حسنه كالصحيحه محمد بن عذافر است .
( و من اجلسه الامام فى موضع يجب ان يقوم فيه تجافى و أقعى اقعاء و لم يجلس متمكَّنا )
و كسى كه با امام نماز كند و مسبوق باشد و امام او را بنشاند در موضعى كه لازمست كه بايستد مثل آن كه ركعت دويم امام بوده باشد و ركعت اول او فراخ بنشيند بر سر پا و درست ننشيند تا ظاهر باشد كه ركعت اول اوست ، و اين عبارت مضمون حديث صحيح عبد الرحمن بن حجّاج است كه گفت از حضرت امام جعفر صادق صلوات الله عليه سؤال كردم از شخصى كه در ركعت دويم امام ملحق شود به امام وقتى كه امام در تشهد بنشيند او چه كند حضرت فرمودند كه تجافى كند و درست ننشيند يعنى بر سر پا بنشيند پس چون به ركعت سيم امام برسد كه ركعت دويم اوست و امام برخيزد او بنشيند و تشهد را بخواند و برخيزد و ملحق شود به امام و در صورتى كه در ركعت دويم و چهارم خود بر سر پا نشيند اولى آنست كه از جهت متابعت امام تشهد را بخواند و همچنين قنوت را مىخواند چنان كه در اخبار معتبره وارد شده است .
( و روى عبيد بن زرارة عن ابى عبد الله صلوات الله عليه فى رجل دخل مع الامام فى الصّلاة و قد سبقه بركعة فلمّا فرغ الامام خرج مع النّاس ثمّ ذكر انّه فاتته ركعة قال يعيد ركعة واحدة )
و كالصحيح و در صحيح از عبيد منقولست از حضرت امام جعفر صادق صلوات الله عليه در
لوامع صاحبقرانى ( شرح الفقيه ) ( فارسي ) — صفحة 474
مساهمون: محمد تقي المجلسي ( الأول )
ص٤٧٤