منقول است از حلبى كه گفت سؤال كردند از حضرت امام جعفر صادق صلوات الله عليه از شخصى كه امامت جمعى كند و يك ركعت نماز بكند و بعد از آن بميرد حضرت فرمودند كه مامومان ديگرى را مقدم مىدارند و بنا بر ركعت گذاشته تمام مىكنند نماز را و ميّت را در عقب خود مىاندازند كه خاطرها مشغول او نشود و هر كه دست به بدن او رسانيده باشد بعد از سرد شدن غسل مسّ ميت مىكند يا پيش از سرد شدن از روى استحباب چنان كه گذشت .
( و من صلَّى بقوم و هو جنب او على غير وضوء فعليه الاعادة و ليس عليهم ان يعيدوا و ليس عليه ان يعلمهم و لو كان ذلك عليه لهلك قال قلت كيف كان يصنع به من قد خرج إلى خراسان و كيف كان يصنع به من لا يعرف قال هذا عنه موضوع )
و هر كه امامت جمعى كند و امام جنب باشد يا بى وضو نسيانا يا عمدا امامت كرده باشد بر امام واجب است كه اعاده كند نماز خود را در وقت و خارج وقت بر مامومان لازم نيست كه اعاده كنند بر او واجب نيست كه اعلام كند مامومان را كه من بىطهارت نماز كردهام ، و اگر بر او لازم مىبود هلاك مىشد ، راوى از روى تائيد سخن حضرت گفت عرض نمودم كه اگر لازم مىبود اعلام چه مىكرد با جمعى كه به شهرهاى دور رفته بودند مثل خراسان نظر به كوفه يا مدينه و چه مىكرد با جمعى كه ايشان را نمىشناخت حضرت باز فرمودند كه اعلام بر او نيست و حق سبحانه و تعالى از او وضع كرده است اين را ، و اين عبارت اظهر آنست كه كلام حلبى باشد به قرينه قال قلت و ممكن است كه حديث صحيح زراره باشد كه صدوق نقل بالمعنى كرده باشد و بر اين مضمون اخبار صحيحه و موثقه كالصحيحه وارد شده است از زراره و محمد بن مسلم و ابن بكير و ابن ابى يعفور از حضرت امام محمد باقر و حضرت امام جعفر صادق صلوات الله عليهما و مضمون همه اينست كه اگر امام
لوامع صاحبقرانى ( شرح الفقيه ) ( فارسي ) — صفحة 472
مساهمون: محمد تقي المجلسي ( الأول )
ص٤٧٢