فرمود : كسى كه همراه با مردم از عرفات افاضه كرده ، ولى در مشعر با ايشان درنگ ننموده ، و از روى عمد ، يا از سر بىاعتنائى راه منى را در پيش گرفته است ، اشترى فربه بر ذمّه دارد ( براى قربانى ) .
شرح : « وقوف در مشعر ركن است و اگر كسى عمدا آن را ترك كند حجّش باطل است و اين خبر كه متضمّن وجوب كفّارهء يك شتر بر متعمّد ترك است محمول است بر كسى كه در شب مقدارى در آنجا مكث كرده باشد ، و چنانچه نسيانا ترك كرده باشد اگر در عرفات وقوف كرده است با نيّت و اختيار پس چيزى بر او نيست و حجّش اشكالى ندارد و اگر هر دو وقوف را بفراموشى ترك كرده پس حجّش باطل خواهد بود و همچنين است حكم جاهل ، و چنانچه وقوف مشعر را از روى جهل ترك كرده است باز حجّش باطل است ، چنان كه شيخ در تهذيب گفته است » .
2991 - و يونس بن يعقوب از امام صادق عليه السّلام روايت كرده كه گفت به آن امام معروض داشتم كه : مردى از عرفات افاضه كرده ، و از مشعر گذشته است ، ولى در آنجا وقوف نكرده تا بمنى رسيده ، و جمره را رمى نموده ، و حكم وقوف بمشعر را ندانسته تا روز برآمده است . امام فرمود : بمشعر باز ميگردد ، و در آنجا وقوف مىكند ، و پس از آن جمره را رمى مينمايد .
شرح : « اين خبر دلالت دارد كه تارك جاهل معذور است و بايد قبل از ظهر عيد وقوف اضطرارى مشعر را درك كند . »
2992 - و محمّد بن حكيم در روايت خود آورده است كه : به امام
من لا يحضره الفقيه ( فارسي ) — صفحة 357
مساهمون: الشيخ الصدوق
ص٣٥٧