آن گفته است : لازم نيست كه حاج روزهاى يازدهم و دوازدهم و سيزدهم ذى الحجّه را در منى بماند ، و به رمى جمرات بپردازد ، و طواف و سعى را به عقب اندازد ، و بمكَّه كوچ نكند بلكه ميتواند اين وظيفه ( كوچ ) را در ظرف دو روز انجام دهد .
پس كسى كه مناسك ( نفر ) خود را شتابان در ظرف اين دو روز انجام دهد ، گناهى بر او نيست ، و همچنين كسى كه ماندن در منى را ادامه دهد ، گناهى بر او نيست و اين احكام براى كسى است كه تقوى پيشه سازد ( از بعض محرّمات احرام ) زيرا ملاك عمل تقوى است ، نه شمارهء روزها . و امام گفت : چنين حاج در حالتى به شهر و ديار خود بازمىگردد كه هيچ گونه گناهى ندارد . پس آن دو راوى از امام پرسيدند كه اگر كسى گرفتار فسوق شود ، و دروغى بر زبان آورد چه غرامتى بر عهده خواهد داشت ؟ امام گفت : خداى عزّ و جلّ حدّى براى آن قرار نداده است . او ميبايد استغفار كند ، و لبّيك بگويد . گفتند : پس اگر كسى بجدال گرفتار شود حكمش چيست ؟ فرمود : در صورتى كه افزون از دو بار مجادله كند ، اگر در مجادله مصيب بوده ميبايد گوسپندى ذبح كند ، و اگر به راه خطا ميرفته ميبايد گاوى را بغرامت قربانى كند .
و پدرم - رضى الله عنه - در رساله اى كه براى من فرستاد ، گفت : از دروغ و قسم دروغ و راست كه همان جدال است بپرهيز ، و جدال ، گفتن « لا و الله ، و بلى و الله » است . پس در صورتى كه يك بار يا دو بار مجادله كنى ، و تو صادق باشى چيزى بر ذمّهء تو نيست ، ولى در صورتى كه سه بار مجادله كنى ، و نيز صادق باشى پس خون
من لا يحضره الفقيه ( فارسي ) — صفحة 215
مساهمون: الشيخ الصدوق
ص٢١٥