( باب امورى از قبيل عمل جنسى و فحش و كلام زشت و سخن دروغ و گفتن « لا و الله ، و بلى و الله كه در ايّام حجّ اجتناب از آن بر محرم واجب است )
2587 - محمد بن مسلم و حلبى هر دو از امام صادق عليه السّلام در بارهء قول خداى عزّ و جلّ : * ( الْحَجُّ أَشْهُرٌ مَعْلُوماتٌ فَمَنْ فَرَضَ فِيهِنَّ الْحَجَّ فَلا رَفَثَ وَلا فُسُوقَ وَلا جِدالَ فِي الْحَجِّ ) * بقره 197 ( دستورهاى حج بايد در ماههاى معيّن انجام شود كه شوّال و ذى قعده و ذى حجه است پس كسى كه در اين ماه فريضهء حجّ انجام مىدهد نبايد با زنان مقاربت كند و نه كار زشت و نه جنگ و جدال ) روايت كردهاند كه گفت : خداى عزّ و جلّ شرطى را بر مردم و شرطى را براى مردم مقرر داشته است ، پس كسى كه به شرط ذمّهء خود وفا كند ، خدا به شرط او وفا مىكند . گفتند :
شرطى كه برايشان مقرّر داشته كدام است ، و شرطى كه براى آنها فرض شده است چيست ؟ امام فرمود : امّا شرطى كه برايشان مقرّر داشته همانست كه در بارهء آن گفته است كه : حج در ماههاى معلومى انجام ميگيرد ، پس كسى كه در اين ماهها حجّ را بر خود فرض كند ، شرط است كه از مباشرت زنان ، و فحش و سخنان زشت و دروغ و مجادله در حجّ امتناع كند . و امّا شرطى كه براى ايشان مقرر داشته همانست كه در بارهء