أهلها الينا » ) * . ( خدايا ، من خير آن را از تو مسألت ميكنم ، و از شرّ آن به تو پناه مىبرم .
خدايا ما را نزد اهل آن محبوب ساز ، و شايستگان اهل آن را نزد ما محبوب فرماى ) .
» ( باب مرگ در غربت )
2510 - حسن بن محبوب ، از ابو محمد وابشى ، از امام صادق عليه السّلام روايت كرده است ، كه گفت : مؤمنى نيست كه در سرزمين غربت بميرد ، بىآنكه گريه كننده اى بر او بگريد ، مگر آنكه قطعات زمينى كه خداى عز و جل را روى آن عبادت كرده است بر او گريه ميكنند ، و جامه هايش بر او ميگريند ، و درهاى آسمانى كه عملش از آن صعود ميكرده است بر او ميگريند . و همچنين دو فرشته اى كه بر او گماشته شدهاند بر او گريه و مويه ميكنند .
2511 - و نيز امام عليه السّلام فرمود : غريب چون مرگش فراز آيد ، براست و چپ خود مينگرد ، و كسى را نمىبيند كه سرش را از زمين بردارد ، در اين حال خداى عزّ و جلّ ميگويد : « بكدام كس توجّه ميكنى ؟ به كسى كه براى تو بهتر از من باشد ؟
بعزّت و جلال خودم قسم كه هر آينه اگر تو را از بند بيماريت رها سازم ، در مورد طاعت خويشم قرار خواهم داد ، و اگر قبض روحت كنم تو را به مورد كرامت خود
من لا يحضره الفقيه ( فارسي ) — صفحة 181
مساهمون: الشيخ الصدوق
ص١٨١