روايت كرده است كه فرمود : لقمان با پسرش گفت : چون با گروهى سفر كنى ، در كار خود و كار ايشان بسيار مشورت كن ، و در لبخند زدن به روى ايشان بكوش ، و در بارهء توشهء سفر خود با آنان كريمانه عمل كن ، و چون تو را بخوانند نداى ايشان را اجابت نماى ، و چون از تو يارى طلبند ياريشان كن ، و طول سكوت ، و كثرت نماز ، و سخاوت طبع نسبت به مركب يا توشه اى را كه در اختيار دارى به كار بند . و چون از تو بخواهند كه در بارهء حقّى گواهى دهى براى ايشان گواهى كن ، و چون در كارى با تو مشورت كنند رأى خود را به ايشان باز نماى . و آنگاه پيش از آنكه در كار تأمّل و تدبّر كنى عزيمت مكن . و در مورد مشورت ، پيش از آنكه در حال قيام و قعود ، و صرف طعام و انجام نماز ، فكر و حكمت خود را به كار برى جواب مگوى ، زيرا كسى كه در نصيحت خود به كسانى كه با او مشورت كنند شرط اخلاص را بجا نياورد خدا رأى و تدبيرش را از او سلب مىكند ، و امانتش را از او انتزاع مينمايد . و چون به بينى كه يارانت پياده ميروند ، تو نيز همگام ايشان شو ، و چون به بينى كه ايشان بكارى مشغولند تو نيز با ايشان همكارى كن ، و چون صدقه اى ببخشند ، يا وامى بدهند ، تو نيز با ايشان شركت نماى ، و بسخن كسى كه از تو بزرگتر است گوش فرا دار ، و چون تو را بكارى امر كنند ، و
من لا يحضره الفقيه ( فارسي ) — صفحة 177
مساهمون: الشيخ الصدوق
ص١٧٧