و هم است » .
( باب ذكر خداى عزّ و جلّ و دعا در مسير سفر )
2420 - معاوية بن عمّار از امام صادق عليه السّلام روايت كرده است كه فرمود : رسول خدا در سفرش هر گاه كه فرود مىآمد ، تسبيح مىگفت ، و چون سوار مىشد تكبير مىگفت .
2421 - و علاء از ابو عبيده از يكى از آن دو امام باقر يا صادق عليهما السّلام روايت كرده است ، كه فرمود : چون در سفرى باشى ، بگو : * ( « اللَّهمّ اجعل مسيرى عبرا ، و صمتى تفكَّرا ، و كلامى ذكرا » ) * ( خداوندا رفتن را هم را موجب پندآموزى قرار ده ، و خاموشيم را انديشيدن ، و گفتارم را ياد تو كردن قرار ده ) .
2422 - و رسول خدا صلَّى الله عليه و آله فرمود : قسم به كسى كه جان أبو القاسم در قبضهء قدرت او است ، هيچ تهليل گوئى و هيچ تكبير گوئى بر فراز ارتفاعى از ارتفاعات خداى را تهليل و تكبير نگفته است ، مگر آنكه بوسيله تهليل و تكبير او هر چه در پشت سر داشته با او بتهليل پرداخته ، و هر چه در پيش رو داشته با او تكبير گفته است ، تا آنجا كه اين هم آوائى در تهليل و تكبير ، به آخرين نقطه زمين و مقطع خاك رسيده است .