هستند و سزاوار عبادتند و هركس در حقّ پيامبر صلى الله عليه و آله و جايگاه او كوتاهى كند ، عصيان كرده يا كفر ورزيده است .
اما كسانى كه نهايت تعظيم و بزرگداشت را در اشكال گوناگون ، نسبت به پيامبر صلى الله عليه و آله بجاى مىآورند و اوصاف الهى را به حضرت نسبت نمىدهند ، حقيقت را يافتهاند و جنبه ربوبى و نبوى را با هم جمع كردهاند و اين همان سخن متعادل و بدون افراط و تفريط است .
واسطهء شركآميز
بسيارى از مردم در فهم معنى حقيقى واسطه ، در خطا هستند و به گزاف بر هر واسطهاى اطلاق شرك مىكنند و معتقدند كه كمك گرفتن از هر واسطهاى و به هر صورتى كه باشد شرك به خداست و كسى كه چنين كند مانند مشركين است كه مىگفتند :
« ما نَعْبُدُهُمْ إِلَّا لِيُقَرِّبُونا إِلَى اللَّهِ زُلْفى » ؛
« 1 » چنين سخنى مردود است و استناد به آيهء فوق ، در اين امر جايگاهى ندارد ؛ چراكه آيه ، صراحتاً عبادت بتها و خدا قراردادن آنها را توسط مشركين مورد سرزنش قرار مىدهد و اينكه مشركين در ربوبيت بتها را شريك خداوند قرارداده و مىگويند عبادت بتها موجب نزديك بهخداست ؛ بنابراين علت كفر و شرك آنها بهخاطر عبادت
هامش
( 1 ) زمر : 3 ؛ ما بتها را نمىپرستيم مگر براى آنكه ما را به نيكى به خدانزديك كنند .