هدف فقط خداوند است و هيچ مسلمانى اعتقاد ندارد كه اگر از فردى درخواست مىكند آن فرد بدون توجه دور يا نزديك به خدا قادر به انجام يا ترك كارى باشد يا با توجهى كه نوعى شرك در آن باشد چنين كارى را انجام مىدهد و به خدا پناه مىبريم كه مسلمانى را بهخاطر خطا يا جهل يا فراموشى يا اجتهاد متهم به شرك يا كفر كنيم .
و بايد گفت : اگر بسيارى از اين افراد در اينكه بهصورت مستقيم از حضرت رسول ، طلب شفاعت ، بخشش ، بهشت ، سعادت و شفا مىكنند ، خطاى در تعبير دارند اما در توحيدشان دچار خطا نشدهاند ؛ زيرا مقصود شفاعت اين وسائل ، نزد خداوند است گويا كه مىگويد : اى رسول خدا ، از خدا بخواه كه مرا ببخشد .
و مسلّم است كه حضرت نه بهصورت مستقل و نه با استفاده از توانخويش ، بلكه با اجازه ، امر و قدرت الهى آن را انجام مىدهد . ايشان بندهء مأمورى است مقام و منزلت خاصى نزد خداوند دارد و بهواسطهء كرامت اوست كه همهء مردمى كه به او ايمان دارند و رسالتش را تصديق مىكنند و فضل و كرامتش را باور دارند ، به خدا متوسل مىشوند .
از همين روست كه مىبينى حضرت صلى الله عليه و آله در برخى اوقات ، وقتى از طريق وحى يا حالت افراد متوجه شود كه سائل يا شنونده نقصى در اعتقادش دارد ، هشدار مىدهد .
در يكجا آگاهى مىدهد كه سيد فرزندان آدم است و در
مفاهيم يجب أن تصحح ( وهابيت بازنگرى از درون ) ( فارسى ) — صفحة 101
مساهمون: محمد بن علوي المالكي
ص١٠١