محمد صلى الله عليه و آله راپيامبر واسلامرا دين خويش مىشمارند و با اين اعتقادات حرمت مسلمين و ذمهء اهل دين به آنها تعلق مىگيرد .
از « انس » ذكر شده كه از رسول خدا نقل كرده است :
« من صلّى صلاتنا و اسلم و استقبل قبلتنا و أكل ذبيحتنا فذلك المسلم الذي له ذمة اللَّه و رسوله فلا تخفروا اللَّه في ذمّته » ؛ « 1 »
اين روايت را بخارى آورده است از همين روست كه بر ما واجب است اگر در كلام مؤمنان شاهد اسناد چيزى به غير خدا بوديم آن را بر مجاز عقلى حمل كنيم و حق نداريم آنها را تكفير كنيم چراكه مجاز عقلى در كتاب و سنت استعمال مىشود و بيان اين عبارات از موحد كافى است كه ما اين اسناد را مجازى بدانيم ؛ زيرا اعتقاد صحيح موحّد اين است كه خداوند خالق بندگان و عمل آنهاست و هيچ احدى جز او - چه زنده و چه مرده - تأثيرگذار نمىباشد و اين معنى توحيد است و در غير اين صورت فرد دچار شرك مىشود و در ميان مسلمين هيچكس نيست كه معتقد به مشاركت افراد با خدا در انجام يا ترك كارى يا روزىبخشى يا زنده كردن و ميراندن و از اين قبيل الفاظ توهينآميز باشد ؛ بنابراين مقصود افرادى كه چنين مىگويند شفيع قرار دادن اين وسائل نزد خداوند است و
هامش
( 1 ) هركس اسلام آورد و رو به قبله ما بايستد و همانند ما نمازگزارد وذبح ما را بخورد مسلمان است و در حمايت خدا و رسول قرار دارد ؛ پس ذمهء الهى را در موردش نقض نكنيد .