تخطي إلى المحتوى الرئيسي

نهج البلاغة ( فارسى ) — صفحة 342

مساهمون:

ص٣٤٢
انفاق را كه غنيمت است غرامت ، و غرامت را كه بخل است غنيمت مىبيند . مرگ را وحشت دارد ، ولى قبل از فوت وقت به عمل نمىشتابد . گناه غير خود را بزرگ مىشمارد و بيشتر از آن را كه خود مرتكب شده كوچك مىانگارد ، و از بندگيش آن را زياد مىداند كه مانندش را از ديگران ناچيز به حساب مىآورد . به مردم طعنه مىزند ، و نسبت به خويش سهل انگار است . لهو با ثروتمندان را از ياد خدا با تهيدستان بيشتر دوست دارد . براى سود خود به زيان ديگران حكم مىكند ، و براى سود ديگرى به ضرر خود حكم نمىراند ، ديگرى را ارشاد و خود را گمراه مىنمايد ، از او اطاعت مىشود و خود عصيان مىكند ، حق خود را كامل مىستاند و حق را كامل نمىدهد . در غير خدا از مردم مىترسد و از خدا دربارهء مردم نمىترسد . مؤلف : اگر در اين كتاب جز اين سخن نبود ، اين سخن براى پند سودمند ، و حكمت رسا ، و بصيرت بصير ، و عبرت بيناى انديشه كننده كافى بود .

150 -

و آن حضرت فرمود : براى هر انسانى عاقبتى شيرين يا تلخ است .

151 -

و آن حضرت فرمود : هر نعمت و خوشى روىآور را برگشتنى است ، و آنچه برگشت انگار نبوده است .

152 -

و آن حضرت فرمود : شكيبا پيروزى را از دست نمىدهد گر چه روزگار شكيبايى طولانى گردد .

153 -

و آن حضرت فرمود : آن كه به عمل قومى راضى است همانند آن است كه با آن كار همراه آن قوم بوده . و بر هر وارد در باطل دو گناه است : گناه انجام باطل ، و گناه رضايت به آن .

154 -

و آن حضرت فرمود : نسبت به عهد و پيمان و شرايط آن وفادار باشيد .

155 -

و آن حضرت فرمود : بر شما باد به اطاعت كسى كه به نشناختنش معذور نيستيد .