قرار ده ، اى مهربانترين مهربانان . و در دعا كردن براى خود ، و پدر و مادرت بكوش و دعا كن به هر دعايى كه مىخواهى ، و اگر بتوانى نزديك قبر ايشان به روى ، برو ، و دو ركعت نماز قبر بخوان ، و اگر نتوانى وارد مسجد شو و دو ركعت نماز بجا آر ، و دعا كن به هر دعايى كه خواستى كه مستجاب است ، و اين مسجد مجاور خانهء ايشان است ، و حضرت امام هادى و محمّد بن المشهدى و شيخ مفيد و شهيد نيز اين زيارت را در كتاب « مزار » خود ، با اختلافى اندك نقل كردهاند . و بعد از جملهء « فى الجنّة برحمته » فرمودهاند : آنگاه برو ، و خود را بر هر يك از آن دو قبر بينداز و آن را ببوس و طرف راست و چپ صورت خود را بر قبر بگذار ، و پس از آن سر بردار و بگو : « اللّهمّ ارزقنى حبّهم و توفّنى على ملّتهم . . . تا آخر زيارت . و گفتهاند نزديك سر مقدّس چهار ركعت نماز بخوان ، و پس از نماز زيارت ، هر اندازه خواهى نماز بگذار و پوشيده نماند كه آن دو بزگوار در خانهء خود دفن شدند ، و براى آن خانه درى بود ، كه گاهى باز مىكردند و شيعيان وارد مىشدند ، و كنار قبر زيارت مىكردند ، و گاهى بسته بود از بيرون مقابل پنجرهاى كه بر ديوار ، روبروى قبر مطهّر بود زيارت مىكردند ، در صدر همين روايت مربوطه به زيارت ذكر شده است كه غسل مىكنى و اگر بتوانى نزد قبر ايشان مىروى و گرنه ، از برابر پنجرهاى كه به سور قبر باز مىشود به سلام اشاره مىكنى ، و چنين زائرى نماز زيارت خود را در مسجد بجاى آورد . چون به همّت دوستان آن خانه برداشته شد ، و به جاى آن بارگاه و حرم و رواق قرار گرفت ، آن مسجد داخل در فضاى حرم شد ، و اكنون در بين مردم معروف است ، كه ايوان مستطيل ، كه در صحن پشت سر عسگريّين عليهما السّلام به رواق متصّل است ، همان مسجد مذكور است . در هر صورت ، زائران از اين جهت آسوده شدند . براى آن دو بزرگوار زيارت مخصوص به هر كدام ، و مشترك ميان هر دو امام ، در كتابهاى زيارتى ذكر شده است كه زائران اگر خواستند ، نسخهء آن كتابها فراوان است ، و اگر زائر را حالى و مجالى باشد ، مناسب است زيارت جامعه كبيره را ، كه پس از اين ان شاء اللّه تعالى ذكر مىشود [ صفحه 830 ] بخواند ، زيرا كه صدور آن كلمات رسا ، كه داراى تمام مراتب اظهار بندگى و تذلّل ، و اعتراف به عظمت و جلالت امامان است ، از مصدر جلال حضرت هادى عليه السّلام مىباش . سيّد ابن طاووس در كتاب « مصباح الزائر » براى هر يك از اين دو بزرگوار
مفاتيح الجنان (فارسى) — صفحة 781
مساهمون: الشيخ عباس القمي
ص٧٨١