با شما بودم تا همراه شما به رستگارى مىرسيديم . آنگاه به جانب بالاى سر امام حسين عليه السّلام برگرد ، و براى خود و اهل و اولاد و پدر و مادر و برادران خود ، بسيار دعا كن ، زيرا در آن روضهء مطهره دعاى دعاكننده ، و درخواست درخواستكننده ردّ نمىشود . مؤلّف گويد : اين زيارت ، معروب به زيارت وارث است و مأخذش كتاب « مصباح المتجهد » شيخ طوسى مىباشد ، كه از كتب بسيار معتبر و معروف نزد علماست ، من اين زيارت را بدون واسطه ، از همان كتاب شريف نقل كردم ، و پايان زيارت شهدا همان بود كه ذكر شد : فيا ليتنى كنت معكم فافوز معكم پس اين اضافههايى كه بعضى بعد از فافوز معكم ذكر نمودهاند : فى الجنان مع النّبيّين و الصّديقين و الشّهداء و الصّالحين و حسن اولئك رفيقا . السّلام على من كان فى الحائر معكم و على من لم يكن فى الحائر معكم الخ . . . .
تمامى آنها زيادى و اضافى است . شيخ ما در كتاب « لؤلؤ مرجان » فرموده است كه اين كلمات متضمّن چند دروغ واضح است ، علاوه بر جسارت ارتكاب بدعت ، و جسارت افزودن بر فرمودهء امام عليه السّلام چنان شايع و متعارف شده ، كه چند هزار مرتبه در شب و روز ، در عرصهگاه مرقد منوّر ابى عبد اللّه الحسين عليه السّلام و محضر فرشتگان مقرّب و مطاف پيامبران مرسل عليهم السّلام به آواز بلند خوانده مىشود ، و احدى به اين خوانندگان ايراد نمىگيرد ، و از گفتن اين دروغ و ارتكاب اين معصيت نهى نمىكند ، و كمكم اين كلمات ، در مجموعههايى كه در زيارت و ادعيه نادانان از عوام جمع مىكنند ، و گاهى اسمى براى آن مىگذارند ، راه پيدا كرده و به چاپ رسيده است . و از مجموعه اين نادانان ، به مجموعهء آن نادان نقل شده ، و كار به جايى رسيده كه بر بعضى از طلّاب نيز امر مشتبه شده است . روزى طلبهاى را ديدم كه آن دروغهاى ناروا را براى شهدا مىخواند ، دست بر كتفش گذاشتم ، ملتفت من شد ، گفتم : از اهل علم چنين اكاذيب در چنين محضرى قبيح نيست ؟ گفت : مگر روايت نشده ؟ تعجب كردم گفتم ، نه ، گفت : در كتابى ديدم ، گفتم در كدام كتاب ؟ گفت : « مفتاح الجنان » ، ساكت شدم ، چه اينكه كسى در بىاطلاعى كارش به اينجا رسد ، كه جمعآورى بعضى عوام را كتاب بشمارد ، و مستند قرار دهد ، قابل سخن گفتن نيست ، سپس شيخ مرحوم كلام را در اين مقام طول داده ، و فرموده است : به حال خود گذاشتن عوام در امثال اين امرو جزئى و بدعتها يمختصر مثل غسل اويس قرن
مفاتيح الجنان (فارسى) — صفحة 670
مساهمون: الشيخ عباس القمي
ص٦٧٠