در حديث موثّق ديگرى فرمود : هرگاه پسرى يا دخترى براى تو متولّد شود ، در روز هفتم گوسفندى يا شترى عقيقه مىكنى ، و او را نامگذارى كن ، و سرش را در روز هفتم بتراش ، و به سنگينى موى سرش طلا يا نقره تصّدق بده . در حديث ديگرى وارد شده : ربع گوسفند را به قابله مىدهد ، و اگر بىقابله زايمان كرده آن را به مادر مىدهد ، كه به هركه خواست ببخشد ، و دستكم به ده مسلمان بخوراند ، و هرچه زيادتر باشد بهتر است ، و خود از گوشت عقيقه نخورد ، و اگر قابله زنى يهودى باشد قيمت ربع گوشت گوسفند را به او بدهد . و در روايت ديگرى وارد شده : به قابله ثلث گوسفند را مىدهند ، و مشهور ميان علما آن است كه بايد عقيقه شتر يا گوسفند يا بز باشد . از حضرت باقر عليه السّلام نقل شده : رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله و سلّم در روز ولادت در گوش حسنين عليهما السّلام اذان گفتند و حضرت فاطمه عليها السّلام روز هفتم براى آنان عقيقه كرد ، و پاى گوسفند را با يك اشرفى به قابله دادند . عقيقه اگر شتر باشد بايد پنج ساله يا در شش يا بيشتر باشد ، و اگر بز يك سال يا در دو يا بيشتر ، و اگر گوسفند باشد دستكم ششماهه يا در هفت ماه باشد ، و اگر هفت ماه تمام باشد بهتر است ، و بايد بيضهاش را نكشيده باشند ، و نيز بهتر آن است كه آن را نكوبيده باشند ، و بايد مغز شاخش شكسته ، و گوشش بريده ، و زياد لاغر ، و كور و بسيار لنگ كه راه رفتن برايش دشوار باشد ، نباشد . اما در حديث معتبرى از حضرت صادق عليه السّلام نقل شده : عقيقه از باب قربانى نيست ، هر گوسفندى كه باشد خوب است . هدف گوشت است هرچه فربهتر باشد بهتر است . و مشهور ميان علما آن است كه مستحب است عقيقهء پسر نر باشد ، و عقيقه دختر ماده ، و گمان فقير اين است كه براى هر دو موافق بسيارى از احاديث معتبر گوسفند نر بهتر است و براى هر دو گوسفند ماده هم خوب است . و مستحبّ است پدرومادر از گوشت عقيقه نخورند ، بلكه بهتر آن است ، از طعامى كه در آن پخته باشند نيز نخورند ، و خوردن مادر كراهتش بيشتر است . و بهتر اين است كه عيال پدر و مادر هم كه در خانه ايشان مىباشند ، از آن گوشت طعام نخورند ، و مستحبّ است بپزند ، و خام تصّدق نكنند ، و كمترينش آن است كه با آب نمك بپزند ، بلكه احتمال دارد اين گونه پختن بهتر باشد ، و اگر خام هم تصدّق كنند خوب است ، و اگر حيوان عقيقه پيدا نشود ، تصدّق قيمتش فايدهاى ندارد ، بلكه بايد صبر كنند تا پيدا شود ، و شرط نيست جماعتى كه به خوردن عقيقه حاضر مىشوند فقير باشند ، اما خوراندن به صالحان و فقرا بهتر است ، انتهى .
فقير گويد : مشهور كراهت شكستن استخواهنهاى عقيقه است ، و روايت :
استخوانش شكسته شود ، و گوشتش بريده گردد ، و پس از ذبح آنچه خواهى انجام مىدهى . منافات با كراهت ندارد .
مفاتيح الجنان (فارسى) — صفحة 1091
مساهمون: الشيخ عباس القمي
ص١٠٩١