و فرزندم و خاندانم و خانهام و هرچه از من است پناه مىدهم به خداى واحد يگانه بىنياز ، كه نزاده و زاده نشده ، و هيچ همتايى ندارد ، و خودم و دارايىام و فرزندم ، و هرچه از من است را پناه دادم به پروردگار سپيدهدم از شرّ آنچه آفريد . . . تا آخر سوره ، و خودم و دارايىام و فرزندم و هرچه از من است را پناه مىدهم به پروردگارم مردم ، فرمانرواى مردم . . . تا آخر سوره ، و خودم و دارايىام و فرزندم و هرچه از من است را پناه مىدهم به خدا ، معبودى جز او نيست ، زنده و پا برجاست او را چرت و خواب درنگيرد . . . تا پايان اية الكرسى .
فصل پنجم : در بيان بعضى از دعاهاى واردهء براى فزونى رزق و روزى
و آن پنج دعاست . اوّل : از معاوية بن عمّار نقل شده : از امام صادق عليه السّلام درخواست كردم تا براى رزق دعايى تعليم من فرمايد ، آن حضرت اين دعا را به من آموخت ، و من براى زياد شدن رزق ، چيزى بهتر از اين نديدم .
خداى نصيبم كن از فضل گستردهات ، حلال پاكيزه روزى فراخ حلال پاكرساى براى دنيا و آخرت ، ريزانريزان گوارا لذيذ بدون زحمت و بدون منّت از احدى از بندگانت ، جز وسعتى از فضل واسعت ، زيرا تو فرمودى : « از فضل خدا بخواهيد » پس از فضل تو مىخواهم ، و از عطاى تو درخواست مىنمايم ، و از دست پر تو مىطلبم . دوم : از امام باقر عليه السّلام روايت شده :
به زيد شحّام فرمود : براى درخواست روزى ، در سجدهء نماز واجب بگو : اى بهترين درخواستشده ، و اى بهترين عطا كننده ، مرا و عيالم را از فضلت روزى بخش ، به درستى كه تو صاحب فضل بزرگى هستى