به نام خدا ، به خدا ايمان آوردم ، و بر خدا توكل كردم ، آنچه خدا خواست ، جنبش و نيرويى نيست مگر به خدا
فصل چهارم : در ذكر بعضى از دعاهاى واردهء براى پيش از نماز و پس از نمار
و آن پنج دعا است اوّل : از حضرت صادق عليه السّلام نقل شده : حضرت امير مؤمنان عليه السّلام فرمود : هركه اين دعا را به هنگام قيام براى نماز ، پيش از شروع نماز بگويد با محمّد و آل محمّد خواهد بود :
خدايا به محمّد و خاندان محمّد به تو رو مىكنم ، و آنان را پيش روى نمازم پيش مىاندازم ، و به آنان به تو تقرّب مىجويم ، مرا در دنيا و آخرت با آنان آبرومند قرار ده ، و از مقرّبان محسوب فرما ، بر من به شناختن آنان منّت نهادى ، پايان ده برايم به اطاعت و معرفت و ولايتشان ، كه خوشبختى آن است ، و به آنها برايم پايان ده ، به درستى كه تو بر هرچيز توانايى . آنگاه نماز را به جاى مىآورى ، و چون فارغ شدى مىگويى : خدايا مرا عافيت و بلا با محمّد و خاندان محمّد قرار بده ، و در هر اقامتگاه و بازگشتگاهى با محمّد و خاندان محمّد همراه كن ، خدايا زندگىام را زندگى آنان ، و مرگم را مرگ آنان قرار ده ، و مرا همه جا با ايشان همراه فرما ، و بين من و آنان جدايى مينداز ، به درستى كه تو بر هر كار توانايى . دوّم : از صفوان جمّال [ شتربان ] روايت شده : امام صادق عليه السّلام را ديدم پيش از تكبير رو به قبله كرد و گفت : خداى از نسيم جانبخشت مأيوسم مكن ، و از رحمتت نااميدم مفرما ، و از مكرت ايمنم منما ، زيرا از مكر خدا خويش را ايمن نمىشمارند مگر مردم زيانكار سوم : از امام صادق عليه السّلام روايت شده : حضرت امير مؤمنان عليه السّلام پس از فارغ شدن از نماز ظهر مىگفت :