زمان تولدش سپرى گردد ، پس از شستشوى او ، لباسهاى سفيد زيبايى را به تن او كرده و پس از معطر كردن او ، به همراه افراد خانواده در كاروانى معنوى ، به سوى حجرهء شريف مىآيند و كودك را به دست خدمتگزاران آن وا مىگذارند . آنان نيز كودك را به درون حجره مىبرند و با تبرك نمودن او به پردههاى حجره ، آرزوى عاقبتى نيكو براى او مىكنند و سپس كودك در دست مادر خويش قرار مىگيرد و همگى شاد و خندان به سوى خانهء خويش رهسپار مىگردند .
. . .
تكيهء زائران مصرى در مدينهء منوّره
يكى ديگر از عادتهاى آنان در هنگام درگذشت يكى از افراد خانوادهء آنان مىباشد . آنها هيچ گاه براى شخص مرحوم ، گريه و زارى نمىكنند و بلافاصله پس از درگذشتن هر فردى او را از « باب الرحمه » به درون مسجد مىبرند و در كنار حجرهء شريف قرار مىدهند ، در آنجا پس از خواندن نماز ميت بر او ، وى را از « باب جبرئيل » خارج نموده و به سوى بقيع رهسپار مىگردند . در آنجا در حالى كه صلوات بر پيامبر صلى الله عليه و آله مىفرستند ، مردهء خويش را دفن مىنمايند ، سپس صاحبان عزا در كنار « باب الجبانه »
الرحلة الحجازية ( سفرنامه حجاز ) ( فارسى ) — صفحة 415
مساهمون: انصارى
ص٤١٥