اين جانب نيز به همراه برخى از برادران دربارى خديو ، از سراپرده خويش كه در كنار باب « العنبريه » واقع شده بود و پياده در حدود ثلث ساعت تا حرم فاصله بود ، به سوى حرم نبوى به راه افتاديم . طبق عادت ، از « باب السلام » وارد شديم و دو ركعت نماز به عنوان تحيت مسجد در روضهء شريف به پا داشتيم سپس به سوى شبستان مقابل در طرف قبله حركت كرديم و به سوى مقصورهء شريف رو نموديم ؛ آنجا با كمال خضوع و خشوع ، در برابر نخستين درب از مقصوره شريف و در امتداد ميخ نقرهاى كه در برابر « كوكب الدرى » - كه به عنوان محازات صورت شريف پيامبر صلى الله عليه و آله قرار داده شده بود - ايستاديم .
در آنجا با تمامى روح و جسم خود با قلبى آكنده از بندگى و اخلاص و چشمانى اشكبار و زبانى ثناگو ، عبارات سلام و صلوات را بر سيد الانام ، پيامبر گرامى صلى الله عليه و آله به زبان آورديم . پس از دعاى فراوان در آن جايگاه ، به سوى پنجرهء ابوبكر آمديم و بر او سلام كرده و دعا كرديم . سپس به سوى مقام عمر در كنار آن آمديم و در آنجا نيز سلام كرده و دعا نموديم .
سپس به سوى ديوار مقصوره شرقى متوجه گرديديم و در كنار درب خانهء فاطمهء زهرا عليها السلام ايستاديم و پس از سلام در آن جايگاه نيز دعا كرديم .
در اينجا شايد لازم نباشد تا ذكر بر زبان جارى گردد ، زيرا بزرگى و شكوه افراد مدفون در اين مكان و عظمت معنوى مكان ، آن چنان بر انسان تأثير مىگزارد كه هر شخصى كه از آنجا عبور كند ، به حالت خضوع و خشوع در مقابل آنان مىايستد و به راز و نياز مىپردازد .
در اين هنگام انسان احساس مىكند كه به مقصود و آرزوى خويش يا در حقيقت به سعادت نايل گرديده است .
خديو در مدت اقامت خويش در مدينهء منوره همواره در حرم شريف زياد اقدام به اقامه نماز مىكرد و مىتوان گفت : نامبرده هيچ يك از نمازهاى روزانه را ( فجر ، عصر ، مغرب و عشا ) در خارج از حرم به جا نمىآورد .
الرحلة الحجازية ( سفرنامه حجاز ) ( فارسى ) — صفحة 373
مساهمون: انصارى
ص٣٧٣