دعا براى عزت و سربلندى اسلام و سردمداران آن ، به پيشگاه پروردگار ، آن محل را ترك نمودند .
خديو روز 13 ذى الحجه را نيز با ديد و باز ديد - همراه شريف و جانشين والى - از زايرين ، حاجيان و ديگر بزرگان گذرانيد و پس از نماز عصر ، در كاروانى با شكوه راهى مكه گرديد .
به طورى كلى مىتوان گفت : جايگاه و سراپردهء خديو در منا مكانى براى تحقيق و به نتيجه رسيدن آرزوها و سرچشمهء خيرات به شمار مىآمد ، زيرا اقامتگاه ايشان در اين چند روز ، همواره مملو از زايرين و بازديدكنندگان مختلف اعم از بزرگان و حاجيان از نژادهاى مختلف بود .
كاروانهاى شريف
كاروانهاى شريف همواره در هنگام حركت طبق نظام زير عمل مىنمايند : ابتدا گروهى اسب سوار و نيزه دار ، سپس جماعتى از عربهاى « بيشه » در حالى كه سوار بر شترهاى تيز رو هستند قرار مىگرفتند . پشت سر آنان گروهى از مهتران قرار مىگرفتند در حالى كه تعدادى اسب عربى اصيل را به همراه خويش يدك مىكشيدند و هر اسب داراى دو مهتر بود كه يكى در سمت راست و ديگرى در سمت چپ آن در حركت بود . سپس در پشت سر اسبها ، قاطرها قرار مىگرفتند ، زين هر يك از اين قاطرها با نخهاى طلايى آذين گرديده بود . پس از گروه ياد شده ، كالسكهاى حركت مىكرد كه به وسيله دو اسب يدك كشيده مىشد ؛ در پشت سر كالسكه ، به فاصلهاى در حدود پنجاه متر محل قرار گرفتن شريف بود در حالى كه سوار بر اسبى راهوار و خوش آهنگ نشسته بود ؛ اطراف شريف را گروهى از خدم و حشم و ديگران مثلًا خزانه دارها ، مىگرفتند . در سمت چپ او كمى متمايل به عقب ، شخصى اسب سوار قرار مىگيرد و در حالى كه چترى را روى سر شريف گرفته است حركت مىكند ؛ اين چتر بزرگ از ابريشم بافته شده است كه تار و