بدينوسيله سرزمين تحت نفوذ خويش را گسترش دهد و در اين زمينه نيز آنچنان پيشرفت نمود كه حتى نزديك بود تمام اطراف جزيرةالعرب را به زير نفوذ درآورد ؛ در اين پيمان صلح حدود منطقه تسلط هر يك از طرفين معيّن گرديد و نيز شريف با حج وهّابيان در سال 1214 هجرى موافقت نمود .
بنابراين « سعودبن عبدالعزيز » به همراه پيروان فراوان خود حج گزاردند ؛ همچنين نامبرده در سال 1215 نيز با انبوهى از ياران خويش به مكّه آمد و حج گزارد . بعد از اين حج ميان او و اعراب شريف اختلافى پيش آمد كه منجر به جنگ ميان آنان گرديد ، اين درگيريها به حدود سيزده جنگ ميان طرفين منجر گرديد كه در آخرين جنگ كه سال 1217 هجرى بوقوع پيوست ، « ابن سعود » بر طائف غلبه كرد و آن جا را به چنگ آورد .
همچنين در اين سال پس از متفرّق شدن حاجيان شريف « غالب » ترسيد و به همراه والى « شريف پاشا » به جدّه گريختند ؛ همچنين در اين هنگام مردمان مكّه نيز از بيم وهابيان استقرار نداشتند .
شريف « عبدالمعين بن مساعد » سپس نامهاى به سعود نوشت و در آن نامه امانِ همسايگان بيت اللَّه الحرام را از او درخواست كرد و ضمن تأكيد از پيروى او خود را عامل او بر مكّه قلمداد نمود . وى آن نامه را به همراه بزرگانى از علما و اشراف مكّه براى او فرستاد . فرستادگان شريف در « وادى السيل » ( واقع در دو منزلى مكه ) با سعود ملاقات كردند و در اطاعت و پيروى از مذهبش با او پيمان بستند . سعود نيز بر ورقه اى كوچك امان نامهاى را براى آنان اين چنين نوشت :
« بسم اللَّه الرحمن الرحيم من سعود بن عبدالعزيز إلى كافة أهل مكّه والعلما و الأغوات و قاضى السلطان ، السّلام على من اتّبع الهدى أمّا بعد فأنتم جيران اللَّه و سكّان حرمه آمنون بأمنه ، إنّما ندعوكم لدين اللَّه ورسوله .
يا أَهْلَ الْكِتابِ تَعالَوْا إِلى كَلِمَةٍ سَواءٍ بَيْنَنا وَ بَيْنَكُمْ أَلَّا نَعْبُدَ إِلَّا اللَّهَ وَ لا نُشْرِكَ بِهِ شَيْئاً وَ لا يَتَّخِذَ بَعْضُنا بَعْضاً أَرْباباً مِنْ دُونِ اللَّهِ فَإِنْ تَوَلَّوْا فَقُولُوا اشْهَدُوا بِأَنَّا مُسْلِمُونَ
« 1 » فأنتم فى وجه اللَّه و وجه أمير المسلمين سعود بن عبدالعزيز
هامش
( 1 ) . آل عمران ، 64