وهّابيان و محمدعلى در حجاز
در سال 1142 هجرى مردى از اعراب باديه « نجد » ظهور نمود كه نام وى « محمدبن عبدالوهاب » بود . او كه در مكّه نزد برخى از علما و بزرگان علومى را آموخته بود ، بدعتى را در دين اسلام بوجود آورد و به تبليغ آن پرداخت .
نظريات او شديدتر از اعتقادات « احمدبن حنبل » بود و گاه در برخى موارد غلوّ فراوانى داشت . او در ميان قبايل و تجمع هاى عرب حركت كرد و عقيدهء خود را بر آنان عرضه مىنمود بطوريكه جمع فراوانى به دو پيوستند و همچنان پيروان او رو به افزايش نهادند تا آنجا كه براى خود قدرتى بوجود آوردند و مردمان باديه از او بيم داشتند .
هنگاميكه ماههاى حج نزديك گرديد ، « عبدالوهاب » بيست نفر از پيروان خويش را به سوى شريفِ مكّه « مسعودبن سعيدبن زيد » فرستاده . و مذهب خود را بر او عرضه نمود .
همچنين از او درخواست نمود كه به حج مشرف گردد . ليكن شريف با آنان از در مخالفت پيش آمد و به دستور وى همگى دستگير و به زندان افكنده شدند . شخصى از ميان آنان گريخت و خود را به « درعيّه » مركز وهابى ها رسانيد و آنها را از جريان مطّلع گردانيد . پس از آن تا سال 1205 هجرى اين گروه در ممنوعيت حج به سر مىبردند . در همين سال شريف « غالب » امير مكّه بود كه از او درخواست حج نمودند ليكن موافقت نكرد و در نتيجه با او درگير جنگ گرديدند و با اينكه « محمدبن عبدالوهاب » در سال 1207 هجرى درگذشت همچنان پيروان او تا سال 1213 هجرى به جنگ و درگيرى ادامه دادند كه در اين مدت زمان در حدود پانزده جنگ ميان آنان رخ داد كه در تمامى اين جنگها وهابيان با شكست روبه رو گرديدند ، ليكن در آخرين جنگ كه به « غزوةالخرمه » معروف شد پيروزى آشكارى نصيب آنان گرديد .
در اين سال پيمان صلحى ميان شريف « غالب » و « عبدالعزيزبن محمدبن سعود » امير درعيه صورت پذيرفت ، نامبرده به كمك وهّابيان به پا خواست و در نظر داشت كه