و در اينجا چند مسأله است :
[ مسألهء - ش ] اوّل : آن كه وقوف به مشعر ركن است ، و مجموع آن متّصف به وجوب ، پس اگر كسى ( آن را ) بالمرّة ترك كند حج او باطل است .
لكن وقوف به مشعر گاهى ساقط مىشود در حق كسى كه شب را در آنجا به روز آورده باشد به قصد وقوف و دشوار باشد بر او ماندن بعد از طلوع فجر ، مثل زنها و مردان پير و بيماران كه به جهت ازدحام مشقّت بسيار به ايشان روى مىدهد ، يا كسانى كه كار ضرورى دارند ، پس جايز است كه قبل از طلوع فجر از آن ( آن جا - خ ل ) بيرون روند به سوى منى .
و اگر عذر نداشته باشد ، بعضى « 115 » گفتهاند : كه اگر بيرون رود پيش از طلوع فجر به شرطى كه علاوه بر بيتوتهء مشعر وقوف عرفه از او فوت نشده باشد باز حج او صحيح است ، و لكن بر او يك گوسفند كفاره لازم است ( 1 ) ، و احوط خلاف آن است .
[ مسألهء ] دوّم : آن كه كسى كه ادراك نكند وقت مذكور را كفايت مىكند در حق او ماندن در زمانى قبل از زوال .
پس وقوف مشعر از براى او سه وقت است .
يكى [ در ] شب عيد ، در حق كسانى كه متمكَّن از ماندن در مشعر بعد از طلوع فجر نبوده باشند چنان چه گذشت .
و ديگرى : ما بين طلوع فجر و طلوع آفتاب .
شرح
( 1 ) ( طباطبائى ) : صحت چنان چه آن بعض گفتهاند خالى از قوت نيست .
هامش
« 115 » شرائع الإسلام 1 : 256 .