فصل سوّم در وقوف به مشعر الحرام است و در آن دو مقصد است :
مقصد اوّل در واجبات است بدان كه چون از عرفات در شب عيد قربان كوچ كند به سوى مشعر الحرام آيد ، در آنجا شب را به روز بياورد ، و بعضى « 113 » اين بيتوته را واجب مىدانند و نسبت به اكثر دادهاند ، و اين احوط است .
و نيّت چنين كند كه « شب را به روز مىآورم در مشعر الحرام به جهت رضاى خدا ( الهى - خ ل ) » .
و چون طلوع فجر شود نيّت وقوف كند كه : « مىباشم در مشعر الحرام تا طلوع آفتاب در حج تمتع به جهت وجوب آن قربة الى اللَّه » .
و اشهر و احوط وجوب ماندن است تا طلوع آفتاب ، پس اگر عمدا پيش از طلوع آفتاب بيرون رود و از « وادى محسّر » تجاوز كند گناه كار است ، و بعضى « 114 » يك گوسفند كفاره واجب دانستهاند .
هامش
« 113 » مدارك الأحكام 7 : 423 .
« 114 » النهاية : 253 ، المهذّب 1 : 224 ، مختلف الشيعة 4 : 243 .