تخطي إلى المحتوى الرئيسي

بخشى از زيبايى هاى نهج البلاغه ( فارسى ) — صفحة 172

مساهمون:

ص١٧٢
فرمان نمى دهم و نزديك آن نمى شوم . اگر مال مال من بود آن را بطور مساوى ميان مسلمانان تقسيم مى كردم ، پس چگونه است و حال آنكه مال مال خدا است آگاه باشيد بخشيدن مال در غير مورد حق ، زياده‌روى و اتلاف است .

مردم در حقوق با يكديگر برابرند

سخنى است كه امام « ع » با طلحه و زبير پس از بيعت آنان بخلافت ، در حالى كه آن حضرت را بر مشورت نكردن و كمك نگرفتن از آنان در كارها ، نكوهش مى كردند ، ايراد فرموده است : راستى شما براى چيز اندك خشم نموديد و فراوان را به تأخير انداختيد . بگوئيد ببينم شما در چه چيزى حق داشته‌ايد كه من شما را از آن بازداشته‌ام يا كدام بهره‌اى را به خود اختصاص داده و شما را از آن محروم ساخته‌ام يا از كدام حقى كه مسلمانى نزد من آورده ناتوان مانده‌ام يا نسبت به آن نادان بوده يا در بارهء آن اشتباه كرده‌ام به خدا قسم من هرگز خواهان خلافت و در جستجوى حكومت نبوده‌ام . اين شما بوديد كه مرا به آن دعوت نموديد . هنگامى كه خلافت به من رسيد به كتاب خدا نظر نمودم و لذا در اين زمينه به رأى شما و رأى ديگران نيازمند نشدم ، و حكمى پيش نيامد كه نسبت به آن نادان باشم